Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η ζωή δεν είναι ραντεβού στον γιατρό που περιμένεις να επιβεβαιωθεί.
Δεν είναι εκείνο το μήνυμα που θα έρθει, ή δεν θα έρθει, για να αποφασίσεις αν θα ντυθείς, αν θα βγεις, αν θα γελάσεις, αν θα κάνεις χώρο μέσα στη μέρα σου για κάτι που δεν έχει το όνομά του.
Κι όμως, το κάνουμε.
Αφήνουμε ώρες να στέκονται ακίνητες επειδή κάποιος είπε «θα δούμε». Κρατάμε το απόγευμα κενό, μην τύχει και θυμηθεί. Δεν κλείνουμε εισιτήριο, δεν παίρνουμε τη φίλη μας, δεν λέμε ναι σε μια βόλτα, γιατί μπορεί να στείλει εκείνο το μήνυμα που θα μας βγάλει από την αναμονή.
Σαν να είμαστε σε διάδρομο. Με το παλτό στο χέρι. Με τη ζωή μας σε παύση.
Κι ο άλλος, μπορεί να μην σκέφτεται καν ότι περιμένεις.
Δεν είναι πάντα κακία. Μερικές φορές είναι απλώς η άνεση του ανθρώπου που ξέρει ότι θα είσαι διαθέσιμη. Ότι το «βλέπουμε» του έχει πάντα μια θέση στο πρόγραμμά σου, μια καρέκλα στο τραπέζι σου, μια χαραμάδα ανοιχτή μέσα σου.
Μόνο που δεν είσαι χαραμάδα.
Δεν είσαι το κενό ανάμεσα σε δύο σχέδιά του. Δεν είσαι η λύση ανάγκης για ένα βράδυ που δεν του βγήκε αλλιώς.
Έχεις πράγματα να κάνεις. Ανθρώπους να δεις. Μέρες να χαλάσεις όμορφα. Φαγητά να δοκιμάσεις, δρόμους να περπατήσεις, μουσικές να ακούσεις δυνατά χωρίς να κοιτάς το κινητό κάθε τρία λεπτά.
Κι αν τελικά στείλει;
Ωραία.
Αν θέλει να σε βρει, θα σε βρει μέσα στη ζωή σου. Όχι καθισμένη στην αναμονή της.
Γιατί η ζωή δεν είναι ραντεβού στον γιατρό.
Δεν περιμένει επιβεβαίωση.
Ξεκινάει.
