Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Οι αποστάσεις δεν είναι πάντα θέμα χιλιομέτρων. Μπορεί να κάθεσαι δίπλα σε κάποιον και να νιώθεις πως είναι έτη φωτός μακριά σου. Μπορεί να χωρίζεστε από πόλεις, χώρες, ωκεανούς, αλλά να τον νιώθεις δίπλα σου με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό.
Γιατί οι αληθινές συνδέσεις δεν χάνονται σε χάρτες. Δεν σβήνονται από την απόσταση, δεν σβήνονται από τον χρόνο. Δεν εξαρτώνται από το πόσο συχνά βλέπεστε, αλλά από το αν, όταν συμβαίνει, η στιγμή έχει νόημα.
Ξέρεις πότε καταλαβαίνεις ότι κάτι αξίζει πραγματικά; Όταν η απουσία δεν ισοδυναμεί με αδιαφορία. Όταν η απόσταση δεν μεταφράζεται σε ξέχασμα. Όταν, ακόμα και στις σιωπές, υπάρχει κάτι που κρατάει ζωντανό αυτό που έχετε.
Γιατί, στην πραγματικότητα, η απόσταση δεν είναι τίποτα μπροστά στην ανάγκη. Αν ένας άνθρωπος σε θέλει στη ζωή του, θα κάνει χώρο για σένα. Θα βρει τρόπο να σε κρατήσει κοντά, ακόμα κι αν είστε μακριά. Θα φροντίσει να γεφυρώσει το κενό, όχι με δικαιολογίες, αλλά με παρουσία.
Μην φοβάσαι τις αποστάσεις. Φοβήσου την απουσία προσπάθειας. Φοβήσου τη σιωπή που δεν κρύβει επιθυμία, αλλά αδιαφορία.
Μερικές φορές, οι αποστάσεις είναι μια δοκιμασία. Ένα στοίχημα που είτε θα χαθεί, είτε θα κερδηθεί με την πιο απλή αλήθεια: αν κάτι αξίζει, καμία απόσταση δεν είναι αρκετή για να το σβήσει.
Γι’ αυτό, μην σκέφτεσαι το «μετά». Μην αναρωτιέσαι αν θα αντέξει, αν θα χαθεί, αν θα σβήσει. Ζήσ’ το. Δώσε του χώρο, δώσε του αλήθεια, δώσε του συναίσθημα.
Κι ό,τι βγει.
