Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπαίνουν απλώς στη ζωή μας· τη θεμελιώνουν. Δεν είναι πολλοί, ούτε φωνάζουν. Δε χρειάζονται τίτλους ή μεγάλες δηλώσεις. Είναι εκείνοι που, χωρίς να το καταλάβεις, μετακινούν το κέντρο βάρους της ύπαρξής σου. Από τη στιγμή που εμφανίζονται, ο κόσμος παύει να είναι ένα αφηρημένο, εχθρικό τοπίο και αποκτά σημεία αναφοράς. Έχει κατεύθυνση. Έχει νόημα.
Η κεντρική ιδέα δεν είναι ο έρωτας όπως τον πουλάνε εκεί έξω. Δεν είναι η ρομαντική έξαρση, ούτε η εύκολη συγκίνηση. Είναι η παρουσία που σε κρατάει όρθιο όταν δεν έχεις τίποτα αξιοπρεπές να δείξεις. Όταν είσαι κουρασμένος, άφραγκος, άρρωστος, ντροπιασμένος, άδειος. Εκείνος ο άνθρωπος που δεν εξαφανίζεται όταν η εικόνα σου χαλάει. Που δε σε χρειάζεται δυναμικό project, αλλά σε αντέχει και ως ναυάγιο.
Σε μια εποχή που οι σχέσεις λειτουργούν με όρους κατανάλωσης, αυτοί οι άνθρωποι είναι σχεδόν ανατρεπτικοί. Δε μετράνε τι παίρνουν. Μετράνε αν είσαι ζωντανός. Δε σε ρωτούν «πώς είσαι;» από ευγένεια, αλλά γιατί αν η απάντηση είναι «δεν είμαι καλά», θα μείνουν. Κι αυτό, από μόνο του, είναι πολιτική πράξη απέναντι στη βιασύνη και την επιφάνεια.
Μιλάμε για εκείνη τη σπάνια σύνδεση που δεν ενεργοποιείται μόνο στις χαρές, αλλά κυρίως στις ώρες που όλα καταρρέουν. Όταν το σώμα προδίδει, όταν το μυαλό σκοτεινιάζει, όταν η αξιοπρέπεια κρέμεται από μια κλωστή. Εκεί καταλαβαίνεις ποιος έχει πραγματικό βάρος στη ζωή σου. Όχι από τα μεγάλα λόγια, αλλά από τα μικρά, πρακτικά, σχεδόν ασήμαντα πράγματα που όμως σε κρατούν όρθιο. Μια πράξη φροντίδας, μια επιμονή, μια σιωπηλή παραμονή.
Αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν σαν φάροι. Όχι επειδή φωτίζουν τα πάντα, αλλά επειδή σου δίνουν ένα σημείο να κοιτάς όταν όλα γύρω είναι μαύρα. Δε σου λύνουν τα προβλήματα. Σου θυμίζουν ότι αξίζει να τα αντιμετωπίσεις. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιον αγαπάς, αλλά ποιος σε κρατάει άνθρωπο. Ποιος δε σε αφήνει να διαλυθείς σε στιγμές που θα ήταν εύκολο να χαθείς. Ποιος, με την απλή του ύπαρξη, σου δίνει λόγο να συνεχίσεις χωρίς να χρειάζεται να απολογηθείς.
Γιατί εν τέλει, δε μας σώζουν οι μεγάλες ιδέες. Μας σώζουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Εκείνοι που, χωρίς να το ξέρουν, γίνονται το αντίβαρο στην απελπισία. Και μόνο γι’ αυτό, αξίζουν ολόκληρη τη ζωή μας.
Να είσαι τέτοιος άνθρωπος. Να βρεις τέτοιον άνθρωπο.
