Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Σε έχω απέναντι μου να με κοιτάς στα μάτια και το μόνο που μπορώ να φανταστώ είναι πως σκέφτεσαι ή τι σκέφτεσαι.
– Άντε ρε γαμώτο δεν περνάει η ώρα να φύγω; Θαρρείς και εγώ σου είπα έλα.
Χαμογελάς μα και αυτό ψεύτικο μου φαίνεται.
Μου μιλάς με λόγια που υποθέτεις πως θέλω να ακούσω ή όχι, ή προσπαθείς να με εκνευρίσεις για να έχεις μια δικαιολογία να φύγεις. Ξέρεις για να φταίω πάλι εγώ.
Θαρρείς και εγώ σου είπα “έλα”.
Το κατάλαβα μέσα από την γεμάτη αμηχανία κινήσεων των δαχτύλων σου προσπαθώντας να στείλεις ένα μήνυμα ή να διαβάσεις κάτι στο κινητό σου.
Το κατάλαβα μόλις ήρθε η φίλη σου και εκεί που έπληττες από ατονία ξαφνικά φώτισε ο κόσμος γύρω σου.
Σε βλέπω και απορώ ακόμα και τώρα με εμένα. Πώς μπόρεσε να μου κάνει κλικ μια συναισθηματικά ανάπηρη κοπέλα;
Σε κοιτάω μπας και καταλάβω ποιος διάολος έφταιξε και σε έκανε έτσι.
Σε κοιτάω και λέω μέσα μου μήπως μπορέσω και με μια αγκαλιά και ένα γλυκό φιλί, ή έστω με όμορφα και γλυκά λόγια να τα διορθώσω όλα.
Όμως μάταια. Σε ξανακοιτώ, και όμως εκεί κάπου στο βαθύ των πανέμορφων ψεύτικων ματιών σου διακρίνω πως υπάρχει ακόμα μια ελπίδα να ζεστάνω την καρδούλα σου.
Διακρίνω πως υπάρχει μια μικρή σπίθα, που δεν μπορεί, θα υπάρχει κάποιος τρόπος να την κάνω φλόγα.
Να βρω τι έφταιξε και σου την μαύρισε, Να βρω τι έφταιξε και η φλόγα σου έγινε σπίθα που δύσκολα διακρίνεται.
Δεν θα τα παρατήσω θα προσπαθήσω, και αν δεν μπορέσω να τα καταφέρω, θα πω τουλάχιστον προσπάθησα, δεν τα παράτησα. Για μια φορά ακόμα.
