Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Άλλο ένα βράδυ που αναμετριέμαι με αυτά που έχασα για σένα. Δεν μου έμεινε κάτι παρά μόνο κάτι σκόρπιες υποσχέσεις που μου είχες πει και εντέλει έμειναν λέξεις, δεν έγιναν ποτέ πράξεις. Και έχεις το θράσος να γυρνάς και να με ρωτάς που πήγε ο έρωτας. Έφυγε μάτια μου όπως κάναμε και εμείς, έφυγε γιατί είδε ότι σε δειλούς δεν ταιριάζει. Ντράπηκε για αυτά που δεν κάναμε και λυπήθηκε για αυτά που χάσαμε. Ξέρεις η δειλία δεν του ταιριάζει, ο δισταγμός τον απομακρύνει και η μη εκδήλωση συναισθημάτων τον διώχνει μακριά. Εμείς κάναμε όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, δεν είχαμε τη δύναμη να το κρατήσουμε. Οπότε τι περίμενες; Εγώ εδώ, εσύ εκεί και μετά με ρωτάς που πήγε ο έρωτας. Έφυγε για να μας δείξει ότι δεν έχει κανένα νόημα να χτίσουμε ένα μαζί γιατί που ποτέ δεν θα ήταν ουσιαστικό, ποτέ δεν θα είχε το πάθος που του έπρεπε. Μην αναρωτιέσαι λοιπόν που πήγε, εμείς τον διώξαμε και δεν γυρνάει πίσω.
