Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Κι αν βρεθήκαμε αργά; Τι σημασία έχει ο χρόνος όταν το βλέμμα της γίνεται το λιμάνι σου; Όταν κάθε της λέξη μοιάζει με υπόσχεση που δεν τόλμησες ποτέ να δώσεις ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Η ζωή δεν ρωτάει. Φέρνει, παίρνει, ανακατεύει τις στιγμές, λες και παίζει μαζί σου. Αλλά ξέρεις κάτι; Αυτός ο έρωτας μάς ανήκει.
Μας τον χρωστάει η ζωή. Όχι γιατί είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Αλλά γιατί μάθαμε τι θα πει να ζεις στο «λίγο». Να περνάς από σχέσεις που έμοιαζαν με νηστεία, να πείθεις τον εαυτό σου ότι αρκεί η συνήθεια, ότι το πάθος είναι για τους ονειροπόλους. Μέχρι που έρχεται εκείνη.
Η στιγμή. Ο άνθρωπος. Η ανάσα που κόβεται, το μυαλό που ανατρέπεται. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά. Κι ας είναι αργά. Κι ας κουβαλάς μαζί σου μια βαλίτσα γεμάτη πληγές, φόβους, ανείπωτα.
Γιατί, βλέπεις, δεν είναι ποτέ αργά για να νιώσεις. Για να διεκδικήσεις αυτό που, κατά βάθος, σου αξίζει. Έναν έρωτα που σε σηκώνει ψηλά και σε βυθίζει ταυτόχρονα. Που σε κάνει να γελάς και να δακρύζεις με την ίδια ένταση. Έναν έρωτα που δεν εξηγείται, αλλά υπάρχει.
Μας τον χρωστάει η ζωή. Για όλες τις φορές που δώσαμε και δεν πήραμε. Για όλα τα «σ’ αγαπώ» που έμειναν στον αέρα. Για όλες τις στιγμές που αμφιβάλαμε αν αξίζουμε κάτι τόσο μεγάλο.
Κι αν ήρθε αργά, τι πειράζει; Εγώ πιστεύω πως οι έρωτες σαν κι αυτόν δεν έχουν ωράριο. Έρχονται όταν είσαι έτοιμος να τους ζήσεις. Κι εμείς; Είμαστε έτοιμοι. Με τις πληγές, τις αδυναμίες, αλλά και με το πείσμα να κρατήσουμε αυτό που μας δόθηκε. Γιατί μας ανήκει. Και θα το ζήσουμε, με κάθε τίμημα.
