Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στο κρυφτό και στη ζωή, η ουσία είναι πάντα στους ανθρώπους που μετράνε. Όχι σε αυτούς που κρύβονται πίσω από ρόλους και προσωπεία, αλλά σε εκείνους που στέκονται μπροστά, γενναίοι, με τις πληγές και τις ρωγμές τους φανερές.
Όσοι μετράνε, δεν κρύβονται. Δεν φοβούνται τη στιγμή που θα φανεί πως είναι τρωτοί. Γιατί ξέρουν πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι για να χάνεσαι στις γωνιές της. Είναι δρόμος για να περπατάς, να πέφτεις και να σηκώνεσαι. Να εκτίθεσαι, να ζεις.
Υπάρχουν αυτοί που ζουν στο σκοτάδι του φόβου, που προσπαθούν να μη φανούν για να μην πληγωθούν. Κι υπάρχουν κι οι άλλοι. Αυτοί που στέκονται εκεί έξω, με την ψυχή τους γυμνή, να φωνάζουν πως είναι εδώ. Όχι τέλειοι, όχι αλώβητοι, αλλά αληθινοί. Είναι αυτοί που δεν περιμένουν να τους βρει κάποιος – βγαίνουν μπροστά και αφήνουν τη ζωή να τους δει.
Η ζωή, βλέπεις, μοιάζει λίγο με το κρυφτό. Άλλοι τρέχουν να κρυφτούν από τον φόβο της έκθεσης, άλλοι στέκονται και μετρούν. Είναι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να γίνουν οι «μετρητές», να είναι αυτοί που θα βρουν τους άλλους, ακόμα κι αν στο τέλος μείνουν μόνοι τους. Γιατί έχουν μάθει πως η πραγματική νίκη δεν είναι να σε βρουν – είναι να έχεις το θάρρος να σταθείς μπροστά και να πεις: «Είμαι εδώ».
Κι έτσι, το παιχνίδι τελειώνει πάντα με τον ίδιο τρόπο. Οι δυνατοί είναι αυτοί που μένουν ορατοί. Αυτοί που στέκονται στο φως, ακόμα κι όταν τους πονάει. Αυτοί που δεν κρύβονται, γιατί ξέρουν πως ό,τι έχει αξία δεν κερδίζεται στις σκιές.
Στο κρυφτό και στη ζωή, λοιπόν, να θυμάσαι: αυτοί που μετρούν, δεν κρύβονται. Γιατί ο κόσμος αλλάζει από τους γενναίους, όχι από τους κρυμμένους. Και η ζωή ανήκει σε αυτούς που τολμούν να φανούν.
