Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σε έναν κόσμο άκαρδο, μουδιασμένο, μην τυχόν και νιώσει κάτι..
Υπάρχουν καρδιές, που ακόμα συστέλονται και διαστέλονται, όχι μόνο για να κυκλοφορήσει το αίμα, μα και σαν αντλίες συναισθημάτων.
Υπάρχουν καρδιές ακόμα που δίνουν απλόχερα ζεστασιά, στοργή, κατανόηση, θαλπωρή και είναι ανοιχτές και για να λάβουν.
Περιμένει η καρδιά μας μια μέρα μοναχά λες να την αναγνωρίσουμε; Να την γιορτάσουμε;
Να αντιληφθούμε, ότι χωρίς αυτήν…ό,τι και να κάνουμε, πάντα θα’ναι μάταια μισό;
Όχι…
Μα σίγουρα περιμένει μια δική μας στιγμούλα σιωπής, να μας μιλήσει, να ψιθυρίσει ένα “εδώ είμαι ακόμα” δώσε μου προσοχή.
Μέσα μας βρίσκονται πάντα, οι μεγαλύτεροι θησαυροί.
Στο χέρι μας είναι να καταλάβουμε, πως μια κρύα, ή παγωμένη καρδιά αρρωσταίνει γρήγορα αλλά και πως, η ίασή της, εξαρτάται από μας, από το πόσο θα ξεβολευτούμε για να δούμε μέσα της και να ζητήσουμε αυτήν την συγγνώμη, να πούμε αυτό το ευχαριστώ, αυτό το σ’αγαπώ και να την επαναφέρουμε, να την ξαναζεστάνουμε.
Εκείνη περιμένει από μας να ζεσταθεί και εμείς ψαχνόμαστε απ’έξω..
