Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το ημερολόγιο λέει πως σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα. Αν δεν το έβλεπα σε κάποιο post, δεν θα το θυμόμουν ούτε κι εγώ. Και με ενόχλησε. Γιατί συνειδητοποίησα πόσο εύκολα ξεχνάμε να αναγνωρίσουμε τους άντρες της ζωής μας. Εκείνους που θεωρούμε δεδομένους, που έχουμε συνηθίσει να είναι εκεί, να αντέχουν, να τα καταφέρνουν. Λες και γεννήθηκαν με κάποια ειδική συμφωνία να μην κουράζονται.
Έχουμε απαιτήσεις από τους άντρες. Ατελείωτες. Να είναι δυνατοί αλλά να μη μας επιβάλλονται. Ευαίσθητοι αλλά να μη λυγίζουν. Να αναλαμβάνουν ευθύνες, να βρίσκουν λύσεις, να καταλαβαίνουν τις σιωπές μας και να διαβάζουν τις διαθέσεις μας. Κι όταν όλα αυτά τα κάνουν, σπάνια τους λέμε ένα «μπράβο». Θεωρούμε πως απλώς ανταποκρίνονται στον ρόλο τους. Τρομερά βολικό να αποκαλείς υποχρέωση όσα σου προσφέρει κάποιος.
Εμένα μου αρέσουν οι άντρες που δακρύζουν. Που δεν φοβούνται τις ρωγμές τους. Που δεν θεωρούν ντροπή να τους δεις πληγωμένους, φοβισμένους, ακόμα και χαμένους. Μου αρέσει ο άντρας που μπορεί να πει «δεν είμαι καλά» χωρίς να χρειαστεί να προσθέσει αμέσως ένα «αλλά θα το φτιάξω». Δεν είναι υποχρεωμένος να διορθώσει και τον πόνο του για να μη μας φέρει σε δύσκολη θέση.
Μου αρέσουν οι άντρες που παίρνουν χίλιους ρόλους και προσπαθούν να τους υπηρετήσουν όλους. Ο πατέρας που ξέρει τι φοβάται το παιδί του. Ο γιος που γίνεται ξανά μικρό αγόρι όταν ανησυχεί για το γονιό του. Ο φίλος που θα σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα. Εκείνος που δεν θεωρεί την παρουσία του αρκετή προσφορά σε μια σχέση. Που συμμετέχει, φροντίζει, αγαπά. Και που κάποιες μέρες τα κάνει θάλασσα. Γιατί άνθρωπος είναι. Όχι υπηρεσία υποστήριξης με εικοσιτετράωρη λειτουργία.
Δεν θέλω να εξιδανικεύσω κανέναν. Έχω γνωρίσει άντρες που πλήγωσαν, που πρόδωσαν, που φέρθηκαν άσχημα. Όπως έχω γνωρίσει και γυναίκες. Δεν θα φορτώσω, όμως, σε έναν άνθρωπο τα λάθη κάποιου άλλου. Δεν θα απαιτήσω από τον επόμενο να απολογηθεί για τον προηγούμενο. Αρκετή ζημιά έχουμε κάνει με αυτή την ιστορία.
Γιατί σε έναν κόσμο που ψάχνει διαρκώς ενόχους, αρχίσαμε να ξεχνάμε να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους που αξίζουν. Και είναι άδικο. Είναι άδικο να προσπερνάς την καλοσύνη επειδή δεν κάνει θόρυβο. Να μη βλέπεις την προσπάθεια επειδή δεν συνοδεύεται από παράπονα. Να θεωρείς αυτονόητη την παρουσία κάποιου μέχρι τη στιγμή που θα λείψει.
Σήμερα θέλω να πω χρόνια πολλά στους άντρες που αγαπώ. Σ’ εκείνους που στάθηκαν δίπλα μου χωρίς να χρειαστεί να τους το ζητήσω δύο φορές. Που με έκαναν να γελάσω όταν ήμουν έτοιμη να κλάψω. Που με άφησαν να τους δω να λυγίζουν, χωρίς να φοβηθούν πως θα τους αγαπήσω λιγότερο.
Και θέλω να τους πω πως δεν χρειάζεται να είναι πάντα δυνατοί. Δεν χρειάζεται να έχουν πάντα λύσεις, απαντήσεις, αντοχές. Δεν χρειάζεται να κερδίζουν διαρκώς το δικαίωμα να τους αγαπάμε με όσα προσφέρουν.
Γιατί, μεταξύ μας, έχουμε μάθει να ζητάμε από τους άντρες να μας αποδεικνύουν πως αξίζουν την αγάπη μας. Κι έχουμε ξεχάσει να τους αποδεικνύουμε πως αξίζουν και τη δική μας φροντίδα.
Χρόνια πολλά στους άντρες της ζωής μας. Σ’ εκείνους που δεν χρειάζεται να παριστάνουν τους άτρωτους για να τους θαυμάζουμε.
Και κυρίως σ’ εκείνους που, όταν τους ρωτήσεις «πώς είσαι;», θα σου πουν κάποτε την αλήθεια.
Εκείνη τη στιγμή, για όνομα του Θεού, μην τους ζητήσεις να γίνουν πάλι δυνατοί.
Κάτσε δίπλα τους. Αυτή τη φορά είναι η σειρά σου.
