Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Ξέρεις ότι δεν σου κάνει καλό. Ξέρεις ότι κάθε ρουφηξιά σου κλέβει κάτι, πως όσο περισσότερο το κρατάς, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να το αφήσεις.
Αλλά το ανάβεις ξανά και ξανά.
Όχι γιατί το χρειάζεσαι. Αλλά γιατί έχει γίνει κομμάτι σου.
Κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι. Σε τραβάνε με έναν τρόπο που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Δεν σου δίνουν αυτό που χρειάζεσαι, δεν είναι εκεί όταν πρέπει, αλλά κάθε φορά που λες πως τελείωσε, επιστρέφεις.
Είναι ο εθισμός που δεν μπορείς να κόψεις.
Δεν είναι οι πράξεις τους. Είναι το πώς σε κάνουν να νιώθεις. Η ένταση, η λαχτάρα, η γλυκιά εξάρτηση. Η αδρεναλίνη του «θα μείνω λίγο ακόμα» ενώ ξέρεις πως έπρεπε να έχεις φύγει προ πολλού.
Και όσο περνάει ο καιρός, ξέρεις την αλήθεια.
Ότι θα έρθει η στιγμή που θα σε καταστρέψουν.
Γιατί κανείς δεν γλιτώνει απ’ αυτούς. Αργά ή γρήγορα, σου αφήνουν σημάδια. Σου χαράζουν το μέσα σου, σε κάνουν να πληρώνεις το τίμημα του «λίγο ακόμα».
Αλλά ακόμα κι όταν φύγουν, ακόμα κι όταν καταφέρεις να πάρεις την τελευταία ρουφηξιά και να τους σβήσεις για πάντα, θα υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει.
Θα τους θυμάσαι πάντα με ένα χαμόγελο.
Γιατί οι μοιραίοι άνθρωποι, όπως και τα τσιγάρα, δεν ξεχνιούνται ποτέ στ’ αλήθεια.
