Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δε θέλω να με εκτιμάς σαν άνθρωπο. Δεν είναι αρκετό. Δε μου φτάνει. Η εκτίμηση είναι κάτι που προσφέρουμε σε ανθρώπους που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν πίσω ένα καλό αποτύπωμα. Ένα «μπράβο», ένα «ήταν εντάξει άνθρωπος», ένα «της αξίζει ο σεβασμός». Μα εγώ… δεν ήρθα στη ζωή σου για να πάρω ένα ευγενικό αντίο.
Ήρθα για να ταράξω την ησυχία σου. Να γίνω η σκέψη που δε σε αφήνει να κοιμηθείς. Να ακούς το όνομά μου και να σφίγγεται το στήθος σου. Να σου λείπω όταν δεν είμαι εκεί. Όχι απλά σαν παρουσία, αλλά σαν οξυγόνο. Θέλω να σου κόβεται η ανάσα.
Μη με βάλεις στη λίστα με όσες σε ενέπνευσαν, σε σήκωσαν, σε έκαναν λίγο καλύτερο. Δεν ήρθα να βελτιώσω τον εαυτό σου. Ήρθα να ανακατέψω την ψυχή σου.
Με νοιάζει να με θέλεις. Όχι απλά να με σέβεσαι. Να νιώθεις ένα βάρος μέσα σου όταν δεν είμαι εκεί. Να σε σφίγγει η απουσία μου σαν κόμπος στον λαιμό. Θέλω να είμαι αυτή που δεν αντέχεις τη σκέψη πως μπορεί να τη χάσεις.
Ξέρω, ακούγεται εγωιστικό. Ίσως και να είναι. Μα έτσι είναι ο έρωτας όταν τον νιώθεις βαθιά. Δεν είναι λογικός, δεν είναι κόσμιος. Είναι απόλυτος, άγριος, αληθινός. Και κάποιες στιγμές… λυγίζω. Γιατί όταν αφήνεις την ψυχή σου στα χέρια κάποιου, θες να τη νιώσει όπως την έδωσες. Ολόκληρη.
Θέλω να με κοιτάς και να λες «Δεν αντέχω να ζήσω χωρίς αυτήν». Όχι γιατί σου προσφέρω κάτι χρήσιμο. Όχι γιατί είμαι “καλός άνθρωπος”. Αλλά γιατί χωρίς εμένα, νιώθεις άδειος.
Δεν είμαι μια ανάμνηση για να την κοιτάς με ζεστασιά. Είμαι φλόγα για να σε καίει.
Οπότε, όχι. Δε θέλω την εκτίμησή σου.
Θέλω το βλέμμα σου όταν με βλέπεις να γελάω. Τον κόμπο στο στομάχι όταν λείπω. Την ανάγκη σου να μ’ έχεις, όχι απλά να μ’ εκτιμάς.
Θέλω να μ’ αγαπάς. Όχι απλά σαν άνθρωπο. Αλλά σαν εκείνη που σε έκανε να ξεχάσεις να αναπνέεις.
Γιατί εσύ… εσύ είσαι όλα. Το πάθος, το δάκρυ, το γέλιο, η αναμονή, η φωτιά και η ηρεμία μου. Είσαι το κάθε “γιατί” μου και ταυτόχρονα η μόνη απάντηση.
