Ρόη Καπετάνου
Δεν το φώναξα ποτέ δυνατά, αλλά τώρα ήρθε η ώρα.
Η δύναμή μου… είμαι εγώ.
Όχι αυτοί που με άφησαν, ούτε εκείνοι που με πλήγωσαν. Όχι οι αγάπες που πρόδωσαν, ούτε τα χτυπήματα που με λύγισαν. Εγώ.
Για κάθε φορά που έκλαψα στα σκοτάδια και το πρωί φόρεσα το χαμόγελο μου για πανοπλία. Για κάθε φορά που έπεσα και σηκώθηκα χωρίς να με ρωτήσει κανείς πώς τα κατάφερα. Για όλα τα “είμαι καλά” που είπα, ενώ μέσα μου διαλυόμουν. Για τα βράδια που μου έλειψαν άνθρωποι, και για τις μέρες που έλειπα εγώ από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν περιμένω πια κανέναν να με σώσει. Δεν ψάχνω σε βλέμματα αυτό που μπορώ να βρω μέσα μου. Δεν ελπίζω σε λέξεις που δεν ειπώθηκαν, ούτε χάνω τον χρόνο μου σε καρδιές που δεν τόλμησαν να με αγαπήσουν όπως είμαι.
Με έμαθα. Με στήριξα. Με μάλωσα. Με συγχώρεσα. Και σήμερα, με κοιτάζω και λέω: “μπράβο σου”.
Γιατί ακόμα και πληγωμένη, περπατάω. Ακόμα και με ουλές, συνεχίζω. Ακόμα και μόνη, δεν είμαι λιγότερη. Γιατί έχω εμένα. Και αυτό είναι αρκετό.
Όσο ζω, θα αντέχω. Όχι γιατί δεν πονάω, αλλά γιατί κάθε πόνος με έκανε πιο δυνατή. Όχι γιατί δεν κουράστηκα, αλλά γιατί μέσα στην εξάντληση έμαθα να βρίσκω ανάσα.
Η δύναμή μου δεν είναι κραυγή. Είναι το πείσμα μου. Το βήμα μου που δεν σταματά. Το βλέμμα μου που δεν σκύβει. Η καρδιά μου που ακόμα, κόντρα σε όλα, πιστεύει στον έρωτα, στους ανθρώπους, στη ζωή.
Αντέχω. Γιατί εγώ είμαι η δύναμή μου. Και όσο χτυπάει αυτή η καρδιά, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με γονατίσει.
