Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Όχι, δεν είσαι εσύ η χαμένη αυτής της ιστορίας. Όσο κι αν πονάς, όσο κι αν σου λείπει, όσο κι αν νιώθεις πως σε γονάτισε αυτή η αγάπη, η αλήθεια παραμένει μία: εκείνος σε έχασε.
Γιατί εσύ ήσουν εκεί. Με σώμα, ψυχή και όλα τα μεσοδιαστήματα ανάμεσα στα βλέμματα και τις σιωπές. Ήσουν η σταθερά του. Η ανάσα του όταν δεν έβρισκε λέξεις. Το χέρι που τον σήκωνε όταν έπεφτε. Το “εδώ είμαι” που δεν χρειάστηκε να στο ζητήσει, γιατί το είχες ήδη προσφέρει.
Κι εκείνος; Εκείνος επέλεξε να μην το δει. Ή να το δει και να το προσπεράσει. Επέλεξε να παίξει με όσα εσύ πήρες στα σοβαρά. Να σε τραβήξει κοντά μόνο και μόνο για να διαπιστώσει πως ακόμα μπορεί. Κι όταν ένιωσε τη δύναμη σου να του δίνεται, φοβήθηκε. Την ονόμασε πίεση, την έννοια σου την βάφτισε υπερβολή και το νοιάξιμό σου το πέρασε για αδυναμία.
Μα δεν ήσουν αδύναμη. Εσύ ήσουν αυτή που τόλμησε. Να δώσει. Να ανοιχτεί. Να ελπίσει. Να αγαπήσει. Και να μείνει εκεί, όταν όλα έδειχναν πως ίσως έπρεπε να φύγει.
Δεν έχασες εσύ λοιπόν. Εσύ ήσουν ένα δώρο που δεν ήξερε πώς να κρατήσει. Ήσουν μια αλήθεια που τον ξεβόλεψε. Μια αγκαλιά που ήθελε να μείνει, αλλά δεν εκτιμήθηκε. Κι η απώλεια είναι δική του. Μην το ξεχάσεις αυτό.
Όταν βυθίζεσαι στη σιωπή, όταν αναρωτιέσαι τι έκανες λάθος, θυμήσου: το να δίνεσαι δεν είναι λάθος. Το να κοροϊδεύεις είναι. Κι αυτός το έκανε.
Γι’ αυτό σου λέω, σήκωσε το κεφάλι σου. Πάρε μια ανάσα βαθιά και προχώρα. Εκεί έξω υπάρχει κάποιος που δεν θα χρειαστεί να τον πείσεις να μείνει. Θα μείνει μόνος του, γιατί θα δει.
Και τότε θα καταλάβεις… πως δεν έχασες τίποτα. Γιατί το καλύτερο, απλώς δεν είχε έρθει ακόμη.
