Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Καλέ μου άντρα κάτσε να σου μιλήσω. Θέλω να σου πω, γιατί όσο καιρό και να με γνωρίζεις, μία αληθινή γυναίκα είναι δύσκολο να τη διαβάσεις. Όχι γιατί εσύ δε μπορείς, αλλά γιατί είναι ένα πλάσμα ιδιαίτερο.
Οι αληθινές γυναίκες δεν έγιναν άντρες, απλά αναγκάστηκαν να γίνουν πιο δυνατές, γιατί κάποτε κάποιος δεν τις προστάτευσε. Τώρα που σε επέλεξε όμως, θα την έκανε υπερήφανη να είσαι εσύ αυτός που θα το κάνει αυτό.
Έμαθε να επιβιώνει σε μία κοινωνία, που τη θέλει, όμορφη, να προσφέρει, να δουλεύει, να παρέχει και να παρέχετε. Δεν έχει ανάγκη εσένα για να τα καταφέρει, μπορεί και μόνη της. Τώρα όμως που σε επέλεξε θέλει να ξέρει πως είσαι δίπλα της αν χρειαστεί να απλώσει το χέρι της.
Η δυνατή γυναίκα, δε γεννήθηκε δυνατή, ΈΓΙΝΕ! Σε επιλέγει να είσαι δίπλα της όχι γιατί είναι αδύναμη και σε χρειάζεται.
Γιάτρεψε τις πληγές της μόνη της, μίλησε μέσα σε σκοτάδια και σκούπισε τα δάκρυά της, αλλά το πρωί τη βρήκε το ξημέρωμα έτοιμη, με το κεφάλι της ψηλά. Εσένα σε επέλεξε για την ικανότητα σου να αγαπήσεις αυτή της την ευθραυστότητα. Το κομμάτι της αυτό, που όταν το κατακτήσεις θα έχεις μπει στο βασίλειο της ψυχής της.
Τις γυναίκες αυτές δεν τις λυπάσαι, τις θαυμάζεις.
Κατάφεραν να σηκώνονται, να κολλάνε τα σπασμένα τους κομμάτια και να μη φοβούνται τίποτα. Να κατακτούν καθημερινά και να κερδίζουν μάχες.
Οι γυναίκες αυτές έγιναν ολόκληρες, δεν έμειναν μισές. Δεν έχουν όρια και είναι χαοτικές. Δε σε επέλεξαν για να τις περιορίσεις αλλά για να τις αναδείξεις. Σε επέλεξαν γιατί σε θεωρούν άξιο να στέκεσαι στο πλάι τους και είναι υπερήφανες για σένα.
Οι ολόκληρες γυναίκες τελικά μένουν δίπλα μόνο σε ολόκληρα αρσενικά. Αυτά που δε φοβήθηκαν να αγαπήσουν το χάος τους. Δεν προσπάθησαν να μικρύνουν τον κόσμο τους και τις άφησαν ελεύθερες εμπιστευόμενοι τις επιλογές τους.
Οι ολόκληρες γυναίκες λατρεύουν αυτούς, που βλέπουν στα μάτια τους την περηφάνια, για ότι δεν κατάφερε να τις σκοτώσει!
