Γράφει η Μαριάννα Αργυρίου
Όταν ένας άνθρωπος θέλει να είναι στη ζωή σου, βρίσκει τρόπο. Όχι δικαιολογία.
Η παρουσία δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Φαίνεται στις μικρές πράξεις, σε εκείνα που γίνονται χωρίς θόρυβο και χωρίς ανακοινώσεις. Στο μήνυμα που έρχεται τη στιγμή που δεν το περιμένεις. Στο ενδιαφέρον που δεν περιμένει την κατάλληλη περίσταση για να εκφραστεί.
Οι άνθρωποι που επιλέγουν να είναι δίπλα σου δεν το δηλώνουν συνεχώς. Το αποδεικνύουν μέσα στην καθημερινότητα. Δεν χρειάζεται να θυμίζουν την πρόθεσή τους. Η στάση τους είναι αρκετή.
Αντίθετα, όταν κάποιος αρχίζει να γεμίζει τον χρόνο με εξηγήσεις, κάτι έχει ήδη αλλάξει. Οι φράσεις πολλαπλασιάζονται, οι περιστάσεις γίνονται περίπλοκες, οι λόγοι μοιάζουν πάντα λογικοί. Κάθε απουσία συνοδεύεται από μια νέα αιτία.
Στην αρχή προσπαθείς να κατανοήσεις. Σκέφτεσαι ότι ίσως οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές. Δίνεις χώρο, χρόνο, υπομονή. Θέλεις να πιστέψεις πως πίσω από όλα αυτά υπάρχει πραγματική διάθεση που απλώς δυσκολεύεται να εκφραστεί.
Όμως η αλήθεια συνήθως είναι απλή.
Όταν κάποιος θέλει να βρίσκεται σε μια σχέση, σε μια φιλία, σε μια κοινή πορεία, δεν ψάχνει διαρκώς το κατάλληλο πλαίσιο για να εμφανιστεί. Δημιουργεί χώρο. Προσαρμόζει το πρόγραμμά του. Βρίσκει τρόπο να είναι παρών, ακόμη κι όταν η καθημερινότητα πιέζει.
Η επιθυμία βρίσκει διαδρομή.
Οι δικαιολογίες, αντίθετα, λειτουργούν διαφορετικά. Επαναλαμβάνονται. Μετακινούνται λίγο πιο πέρα κάθε φορά, σαν να αναβάλλουν διαρκώς την ίδια ευθύνη. Δεν οδηγούν σε πράξη, αλλά σε μια ατελείωτη παράταση.
Και κάποια στιγμή το καταλαβαίνεις.
Δεν χρειάζεται να αναλύεις κάθε λέξη, ούτε να ψάχνεις το κρυμμένο νόημα πίσω από τις φράσεις. Η στάση ενός ανθρώπου αποκαλύπτει καθαρά τι πραγματικά επιλέγει.
Η παρουσία είναι απόφαση.
Δεν εξαρτάται από τέλειες συνθήκες ούτε από ιδανικό συγχρονισμό. Γεννιέται από τη διάθεση να συμμετέχεις στη ζωή του άλλου.
Γι’ αυτό και η διαφορά είναι ξεκάθαρη.
Όποιος θέλει να είναι στη ζωή σου, θα εμφανιστεί.
Όποιος δεν θέλει, θα συνεχίσει να εξηγεί γιατί δεν μπόρεσε.
