Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Η σιωπή ενός ανθρώπου λέει περισσότερα από όσα είπε ποτέ.
Στην αρχή δεν τη δίνεις σημασία. Τη θεωρείς μια στιγμή κούρασης, μια κακή μέρα, μια μικρή απόσταση που θα γεφυρωθεί σύντομα. Οι άνθρωποι άλλωστε δεν μιλούν πάντα με την ίδια διάθεση. Κάποιες φορές χρειάζονται χρόνο.
Όμως η σιωπή που διαρκεί δεν είναι απλώς παύση. Είναι μήνυμα.
Υπάρχουν κουβέντες που δεν ειπώθηκαν ποτέ και όμως τις καταλαβαίνεις. Στις αλλαγές του βλέμματος, στον τρόπο που κάποιος αποφεύγει μια συζήτηση, σε εκείνα τα δευτερόλεπτα που περνούν χωρίς απάντηση. Εκεί που παλιά υπήρχε αυθορμητισμός, τώρα υπάρχει απόσταση.
Η σιωπή δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Δεν εξηγεί. Απλώς αποκαλύπτει.
Όταν ένας άνθρωπος σταματά να μοιράζεται αυτά που σκέφτεται, η σχέση αλλάζει ρυθμό. Οι κουβέντες περιορίζονται στα απαραίτητα. Οι συζητήσεις χάνουν το βάθος τους. Δεν υπάρχει πια η ανάγκη να ειπωθούν τα μικρά πράγματα της ημέρας, εκείνα που κάποτε έδιναν νόημα στην επικοινωνία.
Κι έτσι δημιουργείται ένα κενό που δεν φαίνεται αμέσως.
Γιατί οι λέξεις μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν. Όμως η ουσία τους έχει χαθεί. Οι φράσεις ακούγονται σωστές, αλλά δεν μεταφέρουν τίποτα πραγματικό. Είναι σαν να μιλά κάποιος μόνο για να γεμίσει τον χώρο που άφησε η απουσία του.
Η σιωπή, αντίθετα, δεν κρύβεται πίσω από τίποτα.
Σου δείχνει καθαρά τι συμβαίνει. Αν κάποιος απομακρύνεται. Αν κάτι έχει τελειώσει μέσα του. Αν η διάθεση για επικοινωνία έχει ήδη χαθεί πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη δύσκολη λέξη.
Και τότε αντιλαμβάνεσαι μια απλή αλήθεια.
Δεν είναι όλα όσα δεν λέγονται αποτέλεσμα αδυναμίας έκφρασης. Μερικές φορές είναι επιλογή. Μια απόφαση να μη συνεχιστεί μια συζήτηση που δεν οδηγεί πια πουθενά.
Γι’ αυτό η σιωπή έχει τόσο βάρος.
Δεν είναι απλώς απουσία λόγου. Είναι η πιο καθαρή μορφή στάσης.
Κι όταν τη συναντήσεις, δεν χρειάζεται να την αναλύσεις πολύ.
Η σιωπή ενός ανθρώπου έχει ήδη πει όσα δεν τόλμησε ποτέ να πει με λέξεις.
