Γράφει η Καίτη Αγγελίδακη
Ο πιο ύπουλος χωρισμός είναι αυτός που γίνεται ενώ είστε ακόμη μαζί.
Δεν ακούγεται καμία πόρτα να κλείνει. Δεν πέφτουν βαριές κουβέντες στο τραπέζι. Δεν υπάρχει μια σκηνή που να μπορείς να δείξεις και να πεις «εκεί τελείωσε». Όλα μοιάζουν σχεδόν φυσιολογικά. Η καθημερινότητα συνεχίζει. Τα προγράμματα τρέχουν. Τα βράδια περνούν.
Κι όμως κάτι έχει ήδη φύγει.
Το καταλαβαίνεις πρώτα στις σιωπές. Όχι σε εκείνες που κάποτε σας ξεκούραζαν, αλλά σε εκείνες που μοιάζουν άδειες. Λείπει η οικειότητα. Λείπει το βλέμμα που καταλάβαινε πριν μιλήσεις. Δυο άνθρωποι βρίσκονται στον ίδιο χώρο και όμως ζουν διαφορετικές μέρες.
Δεν υπάρχει καβγάς που να ξεσπάσει την ένταση. Υπάρχει μόνο μια αδιόρατη απόσταση που μεγαλώνει. Μικρά πράγματα σταματούν να συμβαίνουν. Δεν μοιράζεσαι πια τα ασήμαντα της ημέρας σου. Δεν υπάρχει εκείνη η αυθόρμητη ανάγκη να πεις «κοίτα τι έγινε σήμερα».
Κάποτε αυτά ήταν ολόκληρη η σχέση.
Η φροντίδα γίνεται συνήθεια. Το άγγιγμα χάνει τη ζεστασιά του. Οι κουβέντες περιορίζονται στα πρακτικά. Σαν να διαχειρίζεστε μια κοινή ζωή χωρίς να τη ζείτε.
Κι εκεί βρίσκεται η πιο σιωπηλή φθορά. Όταν η παρουσία του άλλου δεν σου λείπει, ακόμη κι όταν βρίσκεται δίπλα σου.
Πολλοί νομίζουν πως ο χωρισμός είναι μια απόφαση. Στην πραγματικότητα είναι μια διαδικασία που αρχίζει πολύ νωρίτερα. Ξεκινά τη στιγμή που σταματάς να προσπαθείς να φτάσεις τον άλλον. Όταν δεν έχεις πια την ανάγκη να εξηγήσεις πώς νιώθεις.
Δεν είναι θυμός. Δεν είναι καν απογοήτευση.
Είναι μια περίεργη ηρεμία που μοιάζει με παραίτηση.
Συνεχίζετε να πηγαίνετε στα ίδια μέρη. Να μοιράζεστε τον ίδιο καναπέ, το ίδιο σπίτι, τις ίδιες συνήθειες. Μόνο που η σχέση έχει ήδη απομακρυνθεί από μέσα σας. Σαν ένα δωμάτιο που κάποτε ήταν γεμάτο και τώρα έμεινε με τα έπιπλα στη θέση τους αλλά χωρίς ζωή.
Και κάποια στιγμή, όταν τελικά θα ειπωθεί η λέξη «τέλος», δεν θα μοιάζει με έκρηξη.
Θα μοιάζει περισσότερο με μια διαπίστωση.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή.
Ο πιο ύπουλος χωρισμός δεν είναι αυτός που συμβαίνει σε μια στιγμή. Είναι εκείνος που ολοκληρώνεται σιγά σιγά, ενώ δυο άνθρωποι συνεχίζουν να λέγονται ζευγάρι.
