Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν άνθρωποι που τους χάνεις και μετά χάνεις λίγο και τον εαυτό σου.
Όχι γιατί έφυγαν. Αλλά γιατί κάποτε μπήκαν τόσο βαθιά μέσα σου, που όταν χάθηκαν άφησαν πίσω τους ένα κενό που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. Δεν είναι απλώς απουσία. Είναι σαν να σου πήραν ένα κομμάτι από τον τρόπο που ανέπνεες.
Ο έρωτας δεν περνά ποτέ επιφανειακά από έναν άνθρωπο. Όταν συμβεί στ’ αλήθεια, σε διαλύει πρώτα και μετά σε ξαναφτιάχνει. Σου αλλάζει τον ρυθμό, τις αντοχές, τα μέτρα με τα οποία ζύγιζες μέχρι τότε τον κόσμο.
Και κάποια στιγμή, εκεί που πίστεψες πως βρήκες το λιμάνι σου, ο άλλος φεύγει.
Ή χειρότερα.
Μένει, αλλά δεν είναι πια εκεί.
Τότε αρχίζει η πραγματική απώλεια.
Γιατί δεν χάνεις μόνο έναν άνθρωπο. Χάνεις τη φωνή που σε ηρεμούσε. Το σώμα που ήξερε να σε κρατά όταν όλα μέσα σου λύγιζαν. Εκείνη τη σιωπή που είχε νόημα, γιατί υπήρχε κάποιος απέναντι να τη μοιραστεί.
Και ξαφνικά μένεις μόνος με τις αναμνήσεις.
Με στιγμές που κάποτε ήταν ζωντανές και τώρα μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικές. Σαν να ανήκουν σε μια άλλη ζωή, σε έναν άλλον εαυτό.
Γιατί ο άνθρωπος που ήσουν πριν τον έρωτα δεν υπάρχει πια.
Ο έρωτας σε ξεγυμνώνει. Σε κάνει να ανοίξεις μέρη μέσα σου που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν. Να εμπιστευτείς, να παραδοθείς, να πιστέψεις ότι κάποιος μπορεί να γίνει σπίτι.
Και όταν αυτό χαθεί, δεν επιστρέφεις απλώς πίσω.
Πρέπει να μαζέψεις τον εαυτό σου από τα κομμάτια που άφησες μέσα σε κάποιον άλλον.
Και χρειάζεται χρόνος. Πολύς.
Για να σταθείς ξανά όρθιος. Για να μάθεις πάλι πώς είναι να περπατάς χωρίς εκείνη τη σκιά δίπλα σου. Για να θυμηθείς πώς είναι να αναπνέεις χωρίς να ψάχνεις το πρόσωπό του μέσα σε κάθε άνθρωπο που συναντάς.
Κάποια στιγμή, ναι, σε ξαναβρίσκεις.
Αλλά τότε καταλαβαίνεις κάτι σκληρό.
Δεν είσαι πια ο ίδιος.
Ο άνθρωπος πριν τον έρωτα ήταν αθώος. Πίστευε εύκολα. Άνοιγε την καρδιά του χωρίς φόβο.
Ο άνθρωπος μετά τον έρωτα ξέρει.
Ξέρει πόσο μπορεί να πονέσει η αγάπη. Ξέρει πόσο βαθιά μπορεί να χαθεί μέσα σε έναν άλλον.
Και ξέρει επίσης ότι, όταν τελικά ξανασταθεί στα πόδια του, δεν θα είναι ποτέ ξανά ο άνθρωπος που ήταν πριν.
Πριν τον έρωτα.
