Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι υπόσχεση ότι όλα θα φτιάξουν, ούτε εγγύηση πως ο δρόμος θα είναι πιο εύκολος. Είναι επιλογή. Μια επιλογή γεμάτη ρίσκο, γεμάτη αμφιβολίες, αλλά και γεμάτη ελπίδα.
Είναι η στιγμή που κοιτάς τα συντρίμμια της πρώτης φοράς και αποφασίζεις να τα σηκώσεις, κομμάτι-κομμάτι, για να δώσεις έναν ακόμα αγώνα. Όχι γιατί είσαι σίγουρη ότι θα νικήσεις, αλλά γιατί δεν μπορείς να αφήσεις κάτι τόσο δυνατό να τελειώσει χωρίς μάχη.
Η δεύτερη ευκαιρία θέλει θάρρος. Θέλει να παραδεχτείς τα λάθη σου, να κοιτάξεις κατάματα τα δικά σου σκοτάδια, και να δεχτείς ότι ο δρόμος δεν θα είναι πάντα δίκαιος. Θέλει να αφήσεις πίσω τον εγωισμό σου, να πιάσεις το χέρι που ίσως σε πλήγωσε, και να πεις: «Πάμε ξανά».
Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως αληθινό. Γιατί κάθε δεύτερη ευκαιρία είναι ένας πόλεμος. Ένας πόλεμος για όλα όσα δεν μπόρεσες την πρώτη φορά, για όλα όσα άφησες να χαθούν. Δεν είναι για να αποδείξεις κάτι στους άλλους. Είναι για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι αξίζει να προσπαθήσεις.
Και ίσως, αυτή τη φορά, με λίγη περισσότερη δύναμη, με περισσότερη αγάπη και λιγότερο φόβο, να καταφέρεις να φτάσεις εκεί που η πρώτη προσπάθεια δεν έφτασε ποτέ. Δεν υπάρχει υπόσχεση ότι θα πετύχεις. Αλλά υπάρχει η επιλογή να το προσπαθήσεις. Και αυτό, από μόνο του, είναι αρκετό.
