Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ποιος είπε πως είναι δύσκολη η αγάπη;
Η αγάπη από μόνη της είναι απλή. Έρχεται με ένα βλέμμα, μια παύση, μια σιωπή που χωράει δύο.
Το δύσκολο είναι να σταθείς απέναντι από έναν άλλον άνθρωπο και να του δείξεις τα χέρια σου άδεια.
Χωρίς άμυνες. Χωρίς υπερπαραγωγές. Χωρίς το «είμαι καλά» που φοράς σαν πανοπλία.
Το δύσκολο είναι να πεις:
«Έχω πληγές που δεν φαίνονται.»
«Έχω φόβους που δεν έχω ξεπεράσει.»
«Μερικές μέρες, δεν ξέρω ούτε εγώ ποιος είμαι.»
Και να μείνεις εκεί. Χωρίς να πας να κρυφτείς, χωρίς να μαζευτείς.
Η αγάπη δεν απαιτεί τελειότητα. Δεν ψάχνει το αψεγάδιαστο. Δεν σε θέλει πάντα δυνατό, πάντα χαμογελαστό, πάντα «εντάξει».
Σε θέλει… εσένα.
Στις μέρες που δεν μιλάς πολύ. Στις νύχτες που πνίγεσαι από σκέψεις. Στις στιγμές που νομίζεις πως δεν αξίζεις αγάπη – και όμως, κάποιος μένει.
Γιατί όταν σταθείς αληθινά μπροστά στον άλλον, τότε αρχίζει η ουσία.
Τότε παύεις να παίζεις ρόλους.
Τότε αναπνέεις για πρώτη φορά χωρίς να σε πνίγει ο ρυθμός του κόσμου.
Μετά από αυτό, όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους.
Η αγκαλιά. Η σιγουριά. Η ηρεμία.
Η αγάπη δεν είναι δύσκολη.
Η αλήθεια μας είναι.
Μα αν βρεις εκείνον που δεν φοβάται να σε δει όπως είσαι… τότε μόλις την γνώρισες.
