Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Η αλήθεια είναι απλή: όσο πιο καλά είσαι, τόσο πιο περίεργα θα σε κοιτάνε.
Όσο σηκώνεις κεφάλι, τόσο περισσότεροι θα προσπαθήσουν να στο κατεβάσουν.
Δεν φταις εσύ.
Φταίει που δεν αντέχουν να βλέπουν κάποιον να προχωρά εκεί που εκείνοι σταμάτησαν.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε θέλουν δίπλα τους… όσο είσαι λίγο πιο κάτω. Να σε συμπονούν, να σου δίνουν “συμβουλές”, να νιώθουν ανώτεροι γιατί εσύ ακόμα παλεύεις.
Μα μόλις σταθείς στα πόδια σου, μόλις αρχίσεις να ζεις χωρίς να τους χρειάζεσαι, τότε αρχίζουν τα σχόλια, οι υπονοούμενα, τα βλέμματα.
Δεν σε θέλουν να αλλάξεις.
Γιατί τους χαλάς την εικόνα που είχαν για σένα. Κι αν αλλάξεις, πρέπει να κοιτάξουν και οι ίδιοι τον καθρέφτη. Και αυτό πονάει.
Γι’ αυτό άκου:
Μην προσπαθείς να εξηγήσεις τίποτα.
Δεν τους χρωστάς εξηγήσεις, ούτε απολογίες.
Ό,τι έκανες, το έκανες γιατί το ένιωσες. Κι αυτό αρκεί.
Προχώρα, όπως μπορείς, όπως νιώθεις, όπως γουστάρεις.
Θα σε πουν εγωιστή. Θα σε πουν απόμακρο. Θα σε πουν αχάριστο.
Μα στην τελική, όταν πέσεις, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα γυρίσουν την πλάτη.
Ο δρόμος σου είναι δικός σου.
Αν χρειαστεί, ναι, θα τον πας και μόνος.
Αλλά θα είναι ο δικός σου δρόμος.
Όχι ο δικός τους.
Κι αυτό, φίλε μου, είναι ελευθερία.
