Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θα πέσεις. Και δεν θα πέσεις μία φορά. Θα πέσεις τόσες, που κάποια στιγμή θα σταματήσεις να μετράς. Θα εμπιστευτείς λάθος ανθρώπους, θα πάρεις λάθος δρόμους, θα πεις «αυτό είναι» και θα αποδειχθεί πως δεν ήταν ούτε η αρχή. Και λοιπόν; Αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι το τίμημα του να ζεις.
Οι άνθρωποι έχουμε μια παράξενη απαίτηση από τη ζωή. Θέλουμε να μας προστατεύει από τον πόνο, αλλά να μας χαρίζει σοφία. Να μας δίνει χαρακτήρα χωρίς δοκιμασίες, δύναμη χωρίς απώλειες και αγάπη χωρίς ρίσκο. Δεν λειτουργεί έτσι. Η ζωή δεν είναι μητέρα. Δεν σε κρατάει από το χέρι. Σε πετάει στα βαθιά και περιμένει να θυμηθείς πως ξέρεις να κολυμπάς.
Θα πληγωθείς. Θα απογοητευτείς. Θα μείνεις μόνος όταν ήσουν βέβαιος πως είχες ανθρώπους. Θα υπάρξουν μέρες που θα κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν θα τον αναγνωρίζεις. Και ξέρεις κάτι; Αυτό σημαίνει ότι ζεις. Όχι ότι χάνεις.
Μην κυνηγάς την τέλεια ζωή. Οι πιο αληθινοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν σπάσει πολλές φορές και, αντί να κρύψουν τις ρωγμές τους, έμαθαν να περνάει από μέσα τους το φως. Γιατί η ζωή δεν θα σου ζητήσει ποτέ να είσαι αλώβητος. Θα σου ζητήσει να είσαι παρών. Να συνεχίζεις να αγαπάς, ενώ έχεις προδοθεί. Να συνεχίζεις να εμπιστεύεσαι, ενώ έχεις απογοητευτεί. Να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι, ενώ η πραγματικότητα σου απέδειξε ότι δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν.
Κάπου εκεί μεγαλώνει ο άνθρωπος. Όχι όταν κερδίζει. Όταν δεν αφήνει τις ήττες του να αποφασίσουν ποιος θα γίνει. Γιατί στο τέλος δεν θα σε ορίσουν οι φορές που έπεσες. Θα σε ορίσει εκείνη η μία φορά που, ενώ είχες χίλιους λόγους να μείνεις κάτω, σηκώθηκες χωρίς χειροκρότημα, τίναξες τη σκόνη από πάνω σου και συνέχισες.
Και πίστεψέ με. Οι πιο όμορφες στροφές της ζωής δεν βρίσκονται στην κορυφή. Βρίσκονται ακριβώς μετά από εκείνο το σημείο όπου οι περισσότεροι αποφασίζουν να τα παρατήσουν. Εκεί όπου δεν υπάρχει βεβαιότητα, μόνο ένα ακόμη βήμα. Και πολλές φορές, αυτό το ένα βήμα είναι όλη η διαφορά ανάμεσα σε μια ζωή που έμεινε από φόβο ακίνητη και σε μια ζωή που, παρά τις πληγές της, τόλμησε να συνεχίσει.
