Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Είναι δύσκολος ο έρωτας στις μέρες μας. Έχει πάντα μια αρχή αλλά δε φτάνει ποτέ στο τέλος του. Έχει κομμάτια από φως μέσα στη σιωπή και ύστερα τα τρώει σιγά σιγά το σκοτάδι.
Έχει μέσα του ελπίδα αλλά με τον καιρό η ελπίδα γίνεται αβεβαιότητα και ο έρωτας χάνεται στο χρόνο. Έχει μέσα του πάθος αλλά καταλήγει σε ρουτίνα και ύστερα χάνεται. Φαίνεται όμορφος στην αρχή αλλά καταλήγει να ξεχνιέται.
Έχει μια φλόγα μέσα του που αργοσβήνει, σα να προτιμούμε το ψέμα από τη σκληρή αλήθεια. Έχει πολλά ο έρωτας να δώσει, αλλά δε τον αφήνουμε πια. Τον πνίγουμε σε μια κουταλιά νερό και τον κρύβουμε πίσω από σβησμένα μηνύματα στο κινητό.
Γιατί ο έρωτας, μωρό μου, θέλει κότσια. Και κάπου αυτά ξεχάστηκαν, ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα.
