Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου
Έφτασε η στιγμή που τους συγχώρεσες όλους. Εκείνους που σε πλήγωσαν, που σε απογοήτευσαν, που σου έταξαν και δεν κράτησαν. Τους συγχώρεσες όχι γιατί άξιζαν, αλλά γιατί έπρεπε να λυτρωθείς. Γιατί κατάλαβες πως το μίσος σε φυλακίζει, ενώ η συγχώρεση σε ελευθερώνει. Μα υπάρχει μια ερώτηση που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις: μήπως είναι καιρός να συγχωρέσεις τον εαυτό σου;
Για όλα εκείνα που ανέχτηκες ενώ δεν έπρεπε. Για τα «ναι» που είπες, ενώ ήθελες να ουρλιάξεις «όχι». Για τις φορές που έδωσες περισσότερα απ’ όσα άντεχες, νομίζοντας πως έτσι θα κερδίσεις αγάπη. Για τα δάκρυα που άφησες να σε πνίξουν, αντί να τα αφήσεις να γίνουν δύναμη.
Δεν είσαι τα λάθη σου. Είσαι οι μάχες που έδωσες και οι νίκες που δεν πίστεψες πως κέρδισες. Είσαι όλα όσα άντεξες. Κι αν χρειάζεται μια συγχώρεση για να συνεχίσεις, αυτή είναι προς εσένα. Όχι για να ξεχάσεις, αλλά για να απελευθερωθείς.
Η ζωή δεν ζητάει τελειότητα. Ζητάει αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες με τα όπλα που είχες τότε. Τώρα έχεις άλλα, πιο δυνατά. Έχεις εμπειρία, έχεις σοφία, έχεις εσένα.
Και ίσως η πιο γενναία πράξη δεν είναι να συγχωρείς τους άλλους. Είναι να κοιτάς τον καθρέφτη και να λες: «Σε συγχωρώ. Σε αγαπάω. Πάμε ξανά». Γιατί χωρίς αυτή τη συγχώρεση, όλες οι άλλες είναι μισές.
