Γράφει η Κική Γ.
Νιώθεις πως θα σπάσει η καρδιά σου. Σε τυλίγει η φλόγα του έρωτα και σου καίει τα σωθικά.
Λιώνεις για το φιλί του και τρέμεις από ηδονή μόλις τον αντικρίζεις. Σταματάει η λογική, το μυαλό δεν λειτουργεί. Κάνεις σκέψεις και όνειρα για το μέλλον.
Δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτόν τον άνθρωπο. Είναι μια καταιγίδα συναισθημάτων που σε κατακλύζει και μόνο στη σκέψη πως θα πορευτείτε μαζί σ αυτή τη ζωή, στα εύκολα και στα δύσκολα.
Είναι το άλλο μισό που κουμπώνετε και σε ολοκληρώνει ως γυναίκα και ως άνθρωπο. Ξαφνικά τινάζεσαι, ξυπνάς από το όνειρο και προσπαθείς να συνέλθεις και να προσγειωθείς στην πραγματικότητα. Δίπλα σου δεν βρίσκεται κανείς. Μένεις αποσβολωμένη και δεν ξεκολλάει το βλέμμα σου από το μαξιλάρι του.
Νομίζεις πως σε μεθάει η μυρουδιά του και προσπαθείς να κουρνιάσεις στην αγκαλιά σου. Εκείνος, όριζε το μυαλό, την καρδιά, την ύπαρξη σου. Έφυγε, έτσι ξαφνικά και έγινε Άγγελος στον ουρανό. Ακόμη μαζεύεις τα κομμάτια σου, πλαντάζεις στο κλάμα τις νύχτες και τα μάτια σου είναι κόκκινα και πρησμένα. Σε πνίγει ο πόνος, σε πιάνει απελπισία, θέλεις να ουρλιάξεις.
Όμως ποιος θα σε καταλάβει. Εκείνος έφυγε και εσύ ετοιμαζόσουν για πρόβα νυφικού. Τώρα πια δεν μπορείς να ονειρευτείς καν τη στιγμή. Η ευτυχία έγινε εφιάλτης και σ’ έκαψε. Παλεύεις να βρεις φως ανάμεσα στα αποκαΐδια μα αυτά είναι ακόμη πυρακτωμένα.
Δεν υπάρχει γυρισμός και εσύ προσμένεις. Κοιτάς τον ουρανό και του μιλάς. Αγωνίζεσαι να σταθείς στα πόδια σου και όλο λυγίζεις. Δεν μπορεί κανένας να σταθεί πλάι σου πια. Δεν θα φορέσεις ποτέ νυφικό. Θα πορευτείς με τις αναμνήσεις σου και τις στιγμές ευτυχίας που κάποτε σου χάρισε η ζωή. Εκεί ψηλά εύχεσαι να είσαστε μαζί και αυτό θα είναι για πάντα. Ζωή είναι θα περάσει.
Σ’ αυτή τη ζωή άλλωστε τα πάντα είναι πρόσκαιρα και εμείς περαστικοί. Το “για πάντα” είναι ουτοπία και ο άνθρωπος μια φορά ερωτεύεται αληθινά. Η πικρή διαπίστωση είναι πως για πολλούς λόγους και συγκυρίες, οι μεγάλοι έρωτες συνήθως δεν φοράνε νυφικό.
