Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Δεν είναι το τώρα που πονάει.
Το τώρα είναι ήσυχο, άδειο, σιωπηλό.
Το τώρα δεν έχει μάχες, δεν έχει σενάρια, δεν έχει σκιές.
Το τότε πονάει.
Που ήσουν.
Που ήξερες.
Που άγγιζες μέρη μέσα μου που δεν είχα δείξει ποτέ σε κανέναν.
Που άφησες σημάδια χωρίς να σε νοιάζει αν μπορώ να τα κουβαλήσω.
Πονάει που κάποτε ήσουν το “εδώ μου”.
Το μήνυμα της μέρας, η φωνή της νύχτας, το «φτάνω» όταν όλα γκρεμίζονταν.
Και τώρα;
Τώρα ούτε γκρεμίζονται, ούτε χτίζονται.
Απλώς υπάρχουν.
Όπως κι εγώ.
Απλώς υπάρχω.
Δεν με πονάει που έφυγες.
Με πονάει που κάποτε ήσουν σπίτι — και τώρα, ακόμη κι αν σε δω μπροστά μου, δεν ξέρω πού να σταθώ.
Με πονάει που σε ήξερα απέξω κι ανακατωτά και τώρα δεν μου πέφτει λόγος ούτε να σε ρωτήσω πώς είσαι.
Δεν με πονάει η απουσία.
Με πονάει η μνήμη της παρουσίας.
Κι αυτό είναι που δεν γιατρεύεται εύκολα.
