Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Δεν είσαι εδώ. Καιρό τώρα.
Δεν υπάρχεις στα βράδια μου, δεν υπάρχεις στα πρωινά μου. Δεν γεμίζεις τα κενά των σκέψεών μου με λέξεις. Δεν ακούγεται πια η φωνή σου στη σιωπή μου.
Κι όμως, ακόμα σε ψάχνω.
Δεν σε ψάχνω σε μέρη γνώριμα, δεν σε περιμένω σε γωνίες που περπατήσαμε μαζί. Δεν σε αναζητώ σε τραγούδια που έπαιζαν στο αυτοκίνητο, ούτε στις συζητήσεις που ξέρω ότι δεν θα έχουμε ποτέ ξανά.
Σε ψάχνω μέσα μου.
Σε κάθε σημείο που είχες αγγίξει και τώρα μοιάζει ξένο. Σε κάθε κομμάτι του εαυτού μου που έμαθε να αναπνέει αλλιώς, μόνο και μόνο επειδή υπήρχες.
Και ξέρεις τι είναι το πιο παράξενο;
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ακόμα σ’ αποζητώ.
Δεν ήσουν τέλειος. Δεν ήσουν αυτό που λένε «ιδανικός». Δεν ήσουν πάντα εκεί όταν σε χρειαζόμουν, δεν ήσουν πάντα σωστός απέναντί μου. Δεν ήξερες πάντα τι να πεις, δεν ήξερες πάντα πώς να με κρατήσεις.
Κι όμως, εδώ είμαι.
Με την ανάμνηση μιας παρουσίας που έφυγε, αλλά δεν έσβησε. Με το συναίσθημα μιας απουσίας που γίνεται όλο και πιο βαριά.
Ίσως δεν είναι καν εσύ που μου λείπεις. Ίσως είναι η αίσθηση του πώς ήμουν μαζί σου.
Ίσως μου λείπει το πώς γελούσα όταν με κοίταζες. Το πώς μπορούσα να γίνω αδύναμη και δυνατή μαζί. Το πώς έβρισκα καταφύγιο σε μια αγκαλιά που κάποτε θεωρούσα δεδομένη.
Δεν ξέρω αν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου. Δεν ξέρω αν θέλω κιόλας.
Ξέρω μόνο πως κάποιες παρουσίες δεν σβήνουν ποτέ, ακόμα κι αν έχουν φύγει προ πολλού.
Και πως, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, ακόμα σε αποζητώ.
