Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Αν με θέλεις, κάνε βήμα. Η σιωπή δεν είναι σημάδι. Είναι φυγή χωρίς εξήγηση.
Δεν θα μείνω εδώ, μαντεύοντας σιωπές.
Μαντεύοντας παύσεις, κενά και βλέμματα που αποφεύγουν το δικό μου.
Δεν είναι αυτό έρωτας.
Ο έρωτας έχει φλόγα. Έχει αλήθεια. Έχει κίνηση.
Δεν θέλω να διαβάζω πίσω από λέξεις που δεν ειπώθηκαν.
Δεν θέλω να μαντεύω αν αισθάνεσαι ή απλώς βολεύεσαι στη σιγουριά μου.
Πόσες φορές έχεις διαβάσει τη φράση “αυτός που θέλει, μπορεί”;
Ε, λοιπόν, ισχύει.
Και δεν έχει φύλο αυτό.
Όποιος θέλει, κάνει βήμα. Όποιος θέλει, δεν σωπαίνει.
Η σιωπή σου δεν είναι ποίηση.
Δεν είναι μυστήριο.
Είναι αδιαφορία με ωραίο περιτύλιγμα.
Μου αρκεί ένα απλό βήμα.
Ένα βλέμμα που λέει “σε θέλω”, χωρίς περιφράσεις.
Ένα άγγιγμα που δεν χρειάζεται άδεια.
Αν έχεις κάτι να πεις, πες το.
Αν νιώθεις κάτι, δείξ’ το.
Μα μην με κρατάς εδώ να ζω με υπονοούμενα.
Δεν το αντέχω αυτό το “σχεδόν”.
Ή είμαστε ή δεν είμαστε.
Γιατί εγώ, όταν θέλω, το φωνάζω.
Δεν στέκομαι στη γωνία περιμένοντας να με διαβάσουν σωστά.
Δεν θα μείνω εδώ, λοιπόν.
Ούτε για να σε διεκδικήσω
ούτε για να σε καταλάβω.
Μόνο για να σε νιώσω.
Κι αν δεν έρθεις…
θα ξέρω ότι δεν ήθελες ποτέ στ’ αλήθεια.
