Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Το κάθε πράγμα λένε “για κάποιο λόγο γίνεται” μα όταν το αφήνεις να συνεχίζεται να γίνεται, χάνει τον σκοπό για το οποίο θα έπρεπε να έχει γίνει!
Ήμουν άντρας από αυτούς που με προθυμία ακολούθησε την καρδιά του δίχως να υπολογίζει τίποτα.
Δεν το μετάνιωσα κι ας χάρισα ουρανούς να βλέπεις τα αστέρια.
Δεν το μετάνιωσα και ας χάρισα τον ήλιο να νιώθεις την θάλασσα ζεστή.
Ναι ένιωθα συναισθήματα που δεν υπάρχουν λέξεις να εξηγήσουν.
Μόνο οι ερωτευμένοι ακόμη και οι καψούρηδες κατανοούν.
Αυτοί που έχουν ξεφύγει απ’ τα νωθρά πετάγματα εδώ και εκεί. Αυτοί ξέρουν τι αισθάνεται ένας άνθρωπος ερωτευμένος.
Πότε ύψος πότε βάθος.
Πότε πάνω πότε κάτω.
Άλλωστε αυτός είναι ο έρωτας, συναισθήματα σε μεγάλα ύψη με μάτια κλειστά στην πορεία.
Μόνο που λίγοι έρωτες καταλήγουν σε μια φωλιά ενός κλαδιού στο δέντρο της αγάπης.
Όλα για κάποιον λόγο γίνονται λοιπόν….
Γνώρισα τον έρωτα και νιώθω ευγνώμων.
Και ας πόνεσα.
Και ας έκλαψα.
Δεν νιώθω ντροπή για αυτό.
Κλαίνε και οι άντρες.
Μην ξεχνάτε πως κανείς δεν γεννήθηκε ξέροντας πως να φερθεί,τι να αποφύγει,τι να βελτιώσει.
Ήμουν εγώ.
Ήμουνα ο εαυτός μου.
Πάω πλέον παρακάτω,και ότι είναι να έρθει ας έρθει.
Εσένα σε προσπέρασα,και ας στέκεσαι μπροστά μου.
