Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρούσσος
Κάποτε θα θυμόμαστε όλα αυτά σαν ιστορία.
Σαν μια παλιά φωτιά που ζέστανε και έκαψε μαζί.
Θα μιλάμε γι’ αυτά χωρίς να τρέμει η φωνή μας.
Ίσως με κάποιους άλλους γύρω μας.
Ίσως με λίγο κρασί και πολλή σιωπή.
Θα είναι απλώς μια αφήγηση — και εσύ, ένα όνομα που κάποτε έκρυβε ολόκληρο το σύμπαν μου.
Θα κοιτάμε πίσω και θα λέμε “ήταν”,
θα γελάμε με τις εκρήξεις μας,
θα θυμόμαστε τα φιλιά σαν κάτι μακρινό,
σαν θέατρο που κατέβασε αυλαία.
Και θα μείνω να σκέφτομαι αν ήμουν αρκετός,
αν σε κράτησα λίγο παραπάνω από όσο άντεχες,
ή αν απλώς ήμουν περαστικός απ’ τη δική σου ιστορία.
Ξέρεις γιατί σε ζω έτσι;
Γιατί δεν ξέρω αν θα υπάρχει “μετά”.
Γιατί δεν ξέρω αν αυτή η σκηνή θα ξαναπαιχτεί ποτέ.
Και όταν χαμηλώσουν τα φώτα,
θέλω να ξέρω ότι δεν άφησα τίποτα στη μέση.
Ούτε φράση, ούτε άγγιγμα, ούτε βλέμμα.
Καταλαβαίνεις τώρα γιατί σε κοιτάζω σαν να σε βλέπω για πρώτη και τελευταία φορά;
Γιατί κάποτε όλα θα περάσουν.
Και μόνο αυτό που έζησα μέχρι το μεδούλι,
θα έχει αξία.
