Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Δε θέλω να σε φέρω στα μέτρα μου, ούτε να σε αλλάξω για να μου ταιριάζεις.
Θέλω να ταιριάζεις στο άρωμα που φοράει η δική μου ψυχή.
Εκείνο το άρωμα το απαλό, το ήσυχο, που γαληνεύει και ξυπνά τις πνευματικές αισθήσεις.
Εκείνο που ακούει τον άλλο στο άρωμα της δικής του ψυχής.
Εκείνο που σέβεται και δεν παρεμβαίνει, δεν κυριαρχεί και δεν επιβάλλεται.
Εκείνο που διακριτικά κάνει αισθητή την παρουσία του.
Τα ωραιότερα αρώματα δεν είναι εκείνα τα βαριά, τα χημικά που σου τρυπάνε τη μύτη όταν τα φοράς και τα “αφήνεις” στο πέρασμά σου…
Τα ωραιότερα είναι εκείνα τα αισθησιακά μα τόσο δυναμικά, εκείνα τα ταπεινά μα και τόσο ευεργετικά που “ακούγονται” όταν εσύ περνάς από μπροστά τους…
Έχεις μυρίσει ποτέ νυχτολούλουδο;
Δεν τριγυρνά από εδώ κι από εκεί να σκορπίσει τη μυρωδιά του.
Έχει ανθίσει στο χώμα του, έχει βρει τη δική του θέση στον ήλιο, στον άνεμο και παρά τη βροχή, τη ζέστη ή την καταιγίδα, επιμένει να σκορπά γενναιόδωρα το άρωμά του σε όποιον το αντικρύσει.
Όταν το δειλινό μυρίσεις το μαγευτικό άρωμά του, όταν κλείνοντας τα μάτια σου, συνδεθείς με όλο σου το είναι με την ύπαρξή του… τότε αλησμόνητο θα σου μείνει στην ψυχή σου…
Θέλεις να γίνεις το νυχτολούλουδό μου;;
