Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Δεν είναι αγάπη αυτό που νιώθεις όταν χάνεις τον άλλον. Είναι πληγωμένος εγωισμός. Γιατί η αγάπη δεν σε γονατίζει, δεν σε κάνει να θες απλώς να κερδίσεις έναν πόλεμο. Η αγάπη σε ελευθερώνει, ακόμα κι όταν τελειώνει. Ο εγωισμός είναι που σε πνίγει, που σου λέει «πρέπει να γυρίσει, πρέπει να με διαλέξει ξανά». Δεν το θες γιατί αγαπάς· το θες γιατί νιώθεις ότι ηττήθηκες.
Όταν φεύγει κάποιος, δεν παίρνει μαζί του την ικανότητά σου να αγαπάς. Παίρνει την εικόνα που είχες για τον εαυτό σου δίπλα του. Και εκεί είναι που μπερδεύεσαι. Πονάς όχι επειδή χάθηκε η αγάπη, αλλά επειδή πληγώθηκε η ματαιοδοξία σου. Επειδή δεν άντεξες να σε αφήσουν, να μην είσαι «αρκετή», να μην σε θεωρήσουν το παν. Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι μάχη χαρακωμάτων που δίνεις με τον εαυτό σου.
Η αγάπη δεν είναι κατοχή. Δεν είναι να μετράς νίκες και ήττες. Δεν είναι να θέλεις τον άλλον πίσω μόνο και μόνο για να αποδείξεις πως μπορείς. Η αγάπη είναι διάθεση προσφοράς, ακόμα κι όταν η πόρτα κλείνει. Είναι το «να είσαι καλά» που το εννοείς, κι ας μην είσαι εσύ η αιτία του χαμόγελου πια.
Ο εγωισμός, όμως, δεν ξέρει να αφήνει. Σε δένει, σε σέρνει, σε κάνει να πιστεύεις πως αν δεν τον ξανακερδίσεις, κάτι έχασες. Αλλά η αλήθεια είναι πως όταν η αγάπη είναι αληθινή, δεν χάνεται ποτέ. Αλλάζει μορφή, αλλάζει δρόμους, όμως δεν γίνεται ποτέ παιχνίδι κυριαρχίας. Αν αυτό που νιώθεις σε καταστρέφει, αν σε κάνει να θέλεις εκδίκηση, αν σε βάζει στη διαδικασία να αποδείξεις κάτι, τότε δεν είναι αγάπη. Είναι απλώς πληγωμένος εγωισμός που φοράει μάσκα έρωτα.
Μην μπερδεύεις την αξία σου με την επιλογή του άλλου. Το ότι έφυγε δεν σημαίνει πως δεν ήσουν αρκετή· σημαίνει πως δεν ήταν δικός σου. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα θα ελευθερωθείς από την ψευδαίσθηση. Γιατί η αγάπη είναι φως, κι ο εγωισμός είναι το σκοτάδι που στο κλέβει.
