Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη
Όλοι λίγο-πολύ έχουμε προσπαθήσει να κρατήσουμε κάτι από εκείνον που κάποτε αγαπήσαμε. Να πείσουμε τον εαυτό μας πως γίνεται να χωρέσουμε τον πρώην στη νέα μας ζωή, με τον τίτλο της «φιλίας». Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: δεν υπάρχει φιλία με τον πρώην. Υπάρχει μόνο επιστροφή ή καταστροφή.
Η φιλία με τον πρώην είναι σαν να προσπαθείς να περπατήσεις ξυπόλυτη πάνω σε γυαλιά. Κάθε βήμα κόβει λίγο πιο βαθιά, κι όσο κι αν προσπαθείς να σταθείς, το αίμα προδίδει την αλήθεια. Γιατί πίσω από τα «χαλαρά μηνύματα», πίσω από τα δήθεν αθώα καφέ, πάντα σιγοκαίει εκείνη η σπίθα. Και η σπίθα έχει μόνο δύο δρόμους: ή θα σε κάψει ή θα σε γυρίσει πίσω εκεί που πονάς.
Όταν έχεις μοιραστεί έρωτα, σώμα και ψυχή με κάποιον, δεν μπορείς να τον υποβιβάσεις σε απλό φίλο. Είναι σαν να λες στον εαυτό σου να ξεχάσει. Και το μυαλό ίσως να ξεχνά, αλλά το σώμα θυμάται. Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν θυμούνται. Οι σιωπές θυμούνται. Και ό,τι θυμάται, γυρίζει να σε στοιχειώσει.
Και να στο πω κι αλλιώς: αν θες να τον κρατήσεις στη ζωή σου, ψάξε βαθιά μέσα σου το γιατί. Είναι επειδή όντως σε νοιάζει σαν άνθρωπος; Ή επειδή φοβάσαι να προχωρήσεις χωρίς εκείνον; Γιατί αν ο λόγος είναι ο δεύτερος, τότε δεν μιλάμε για φιλία αλλά για εξάρτηση. Και η εξάρτηση πάντα οδηγεί στην καταστροφή.
Η φιλία με τον πρώην είναι το πιο γλυκό ψέμα που λέμε στον εαυτό μας. Για να μη νιώθουμε ότι χάσαμε. Για να μη δεχτούμε ότι τελείωσε. Όμως η αλήθεια είναι σκληρή: ή γυρνάς πίσω και ξαναζείς τον κύκλο του πόνου ή μένεις κολλημένη σε μια ψεύτικη σχέση που σε κρατά δέσμια. Και στις δύο περιπτώσεις, πληρώνεις το τίμημα.
Κάποια πράγματα δεν φτιάχνονται για δεύτερη ζωή. Κάποιες σχέσεις έρχονται για να τελειώσουν. Και το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να μην αναζητάς «φιλία» εκεί που κάποτε κάηκες από τον έρωτα. Γιατί στην τελική, ο πρώην δεν είναι φίλος. Είναι ιστορία. Κι οι ιστορίες, όταν ξανανοίγουν, ξαναματώνουν.
