Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σε στριμώχνει στον τοίχο. Σε τσακίζει, σε λυγίζει, σε ρίχνει μέχρι να νιώσεις πως δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο μέσα σου. Και τότε έχεις δύο επιλογές. Ή θα χάσεις τον εαυτό σου ή θα τον αναγεννήσεις. Εγώ διάλεξα το δεύτερο. Όχι γιατί δεν πόνεσα. Όχι γιατί δε φοβήθηκα. Αλλά γιατί κατάλαβα πως δεν υπάρχει τρόπος να πας μπροστά αν δεν πάρεις απόφαση να σταθείς στα πόδια σου χωρίς να μασάς.
Δε θα μασήσω ξανά.
Δε θα ξανασυρρικνώσω τον εαυτό μου για να χωρέσω σε ζωές που είναι μικρές για μένα. Δεν θα κάνω πίσω για να μη “χαλάσω” κανέναν. Δε θα καταπιώ συναισθήματα, σκέψεις, ανάγκες, επιθυμίες. Δε θα είμαι ποτέ ξανά εκείνη που βολεύεται στη σκιά, για να μην ενοχλεί. Η εποχή που έσκυβα το κεφάλι τελείωσε. Αυτή τη φορά, σηκώνω το μέτωπο. Κι ό,τι έρθει.
Ξανά;
Ναι, ξανά. Όχι επειδή είμαι αφελής· επειδή είμαι γενναία. Όχι επειδή δεν έμαθα, αλλά επειδή έμαθα πολύ. Κάθε πληγή μου έγινε πυξίδα. Κάθε ήττα μου έγινε μάθημα. Κάθε προδοσία μου έδειξε ποια είμαι και τι αντέχω. Κάθε λάθος με ξύπνησε. Και τώρα αντέχω πολλά. Τώρα δε φοβάμαι το ξανά. Το αγκαλιάζω. Γιατί ξέρω ότι η δύναμη δε γεννιέται από τα εύκολα. Γεννιέται από το “ξανασηκώνομαι”.
Ξανά!
Με ένταση, με πείσμα, με στόχο. Όχι διστακτικά. Όχι με μισή φλόγα. Με ολόκληρο το μέσα μου και με τα δόντια σφιγμένα από αποφασιστικότητα. Ξανά γιατί δεν παραδίνομαι. Ξανά γιατί δεν είμαι τύπος που κλαίει στη γωνία. Ξανά γιατί δεν ανέχομαι μισό από κανέναν και από τίποτα. Ξανά γιατί δε θα με νικήσει ούτε ο φόβος, ούτε η αμφιβολία, ούτε εκείνοι που με υποτίμησαν.
Απ’ την αρχή;
Ναι! Γιατί δε με νοιάζει πόσα γκρεμίστηκαν. Με νοιάζει μόνο τι θα χτίσω από εδώ και πέρα. Απ’ την αρχή, γιατί τώρα πια έχω άλλο μυαλό, άλλη ψυχραιμία, άλλη δύναμη. Απ’ την αρχή, όχι ως “παλιά εκδοχή” μου. Ως κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ως κάτι πολύ δυνατότερο. Ως κάτι που δεν επιβιώνει απλώς. Ζει!
Απ’ την αρχή.
Με κότσια. Με καρδιά που δε σπάει, μόνο πλάθεται. Με βλέμμα που δεν ψάχνει επιβεβαίωση. Με ράχη που δε λυγίζει για να γίνει αποδεκτή. Δεν έχω χρόνο για μικρές ζωές, μικρά συναισθήματα και μικρά μυαλά. Θέλω καθαρούς ανθρώπους, καθαρές προθέσεις, καθαρές πράξεις. Και κυρίως θέλω καθαρή συνείδηση.
Δε θα μασήσω ξανά.
Δε θα πνίξω τη φωνή μου.
Δε θα υποτιμήσω την αξία μου.
Δε θα περιμένω κανέναν.
Ξανά; Ναι.
Ξανά! Με πείσμα.
Απ’ την αρχή. Χωρίς φόβο.
Γιατί αν κάτι έμαθα είναι αυτό πως όταν πέφτω, σηκώνομαι. Όταν σπάω, ξαναχτίζομαι. Κι όταν ξαναρχίζω, είμαι πιο αληθινή, πιο δυνατή, πιο εγώ.
