Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Τι σου είναι αυτός ο χρόνος μωρέ;
Πόσες συζητήσεις έχουμε κάνει γι’ αυτόν; Πόσο τελικά μας ορίζει, μη σου πω πως μας καθορίζει κιόλας.
Η κατάλληλη στιγμή, η σωστή στιγμή, η λάθος στιγμή. Περίμενε λιγάκι ακόμα. Όχι ακόμα. Σε λίγο. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο. Τώρα, μετά, ποτέ. Νωρίς, αργά.
Τόσες λέξεις κι εκφράσεις που ορίζουν τον χρόνο. Και μόνο μια έκφραση που ορίζει τον τόπο. Σ’ αυτή τη ζωή.
Σ’ αυτή τη ζωή σε γνώρισα μα ήταν αργά. Αργά για μένα, αργά για σένα, αργά και για τους δυο μας. Κι ήταν όλα τόσο δυνατά, τόσο αληθινά, τόσο ΕΜΕΙΣ. Κι όμως κανένα μέλλον. Μόνο παρών. Μόνο τώρα. Να σου πάλι ο χρόνος.
Τελικά μάλλον δεν τον χωνεύω καθόλου τον χρόνο. Λατρεύω όμως τη ζωή. Με τα χρώματα της, τα αρώματα της, τα πάθη της, τα λάθη της, τις στιγμές της. Κάθε στιγμή γιορτή.
Κι αυτή η ζωή μου επεφύλασσε εσένα. Έτσι ξαφνικά, μπερδεμένα, αλλά τόσο γλυκά κι ευτυχισμένα. Το τέλος το ξέρω κι όμως αποφάσισα να το ζήσω. Δεν βαριέσαι… άλλοι δεν θα το ζήσουν ποτέ.
Το μόνο που εύχομαι είναι πως αν χρειαστεί να ξαναζήσω, θα προσπαθήσω να σε βρω νωρίτερα. Να σε χορτάσω.
