Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η απόφαση που δεν συζήτησες, που δεν ανακοίνωσες, που δεν διαπραγματεύτηκες. Αυτή είναι που θα σου ορίσει τη ζωή. Όχι οι μεγάλες δηλώσεις, ούτε οι φανφάρες των στιγμών που θες να εντυπωσιάσεις τον κόσμο. Η σιωπή σου. Εκείνη που ψήνεται αργά μέσα σου, σαν να ξέρει πως αν τη φανερώσεις θα σου την χαλάσουν, θα την αμφισβητήσουν, θα τη μικρύνουν όσο χρειάζεται για να την πάρεις πίσω.
Υπάρχουν κάτι νύχτες που νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο το παλιό σου δέρμα. Κι αντί να φωνάξεις, αντί να κάνεις συνέλευση ζωής, επιλέγεις να κάνεις αυτό που φοβούνται περισσότερο όσοι σε νομίζουν δεδομένο. Παίρνεις την απόφαση χωρίς να ενημερώσεις κανέναν. Γιατί δεν χρειάζεται. Γιατί αυτή τη φορά δεν ψάχνεις έγκριση. Ψάχνεις ανάσα.
Κι η ανάσα δεν ζητιέται. Παίρνεται.
Μερικές αποφάσεις είναι σαν πόρτες που ανοίγουν χωρίς θόρυβο. Δεν ξέρει κανείς ότι πέρασες. Κι όμως εσύ νιώθεις τον αέρα να αλλάζει, την πλάτη σου να ισιώνει, την καρδιά σου να δίνει άλλο ρυθμό. Είναι εκείνες οι επιλογές που δεν δημοσιεύονται. Δεν σηκώνουν ανάλυση, δεν παίρνουν feedback.
Αυτές θα σε πάνε αλλού. Εκεί όπου δεν έχεις ξανασταθεί. Στο σημείο που δεν θα κρύβεσαι πια πίσω από φόβους που ντύθηκαν λογική. Στο σημείο που κοιτάς τον εαυτό σου χωρίς περιτύλιγμα.
Κι ίσως μια μέρα, αν σε ρωτήσουν τι άλλαξε, να χαμογελάσεις λίγο. Γιατί η ζωή σου γύρισε σελίδα την ώρα που όλοι κοιμούνταν. Με μια απόφαση που δεν τους αφορούσε. Με μια απόφαση που επιτέλους αφορούσε μόνο εσένα.
