Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Γεννηθήκαμε για να ζήσουμε, δε ζούμε επειδή γεννηθήκαμε, από ανάγκη για να επιβιώσουμε και μόνο. Αγαπάμε για να νοιώθουμε ζωντανοί και όχι επειδή δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε. Η αγάπη εξάλλου είναι η κινητήρια δύναμη, για όλους, έτσι είθισται να λέγεται τέλος πάντων. Ας αλλάζουν οι εποχές μονάχα και όχι οι άνθρωποι.
Ας μείνουμε όλοι, οι καλοί Σαμαρείτες για να έχουμε κάτι να δώσουμε και κάτι να πάρουμε πίσω, και αν όχι όλοι ,ας είναι οι περισσότεροι. Ας προσπαθήσουμε να δίνουμε δεύτερες ευκαιρίες σε όσους το αξίζουν, άνθρωποι είμαστε όλοι, κάπου το λάθος θα γίνει. Ας κάνουμε έρωτα με ανθρώπους που θέλουμε πραγματικά, και όχι να ξεσπάμε τη καύλα μας δεξιά και αριστερά επειδή έτσι μας αρέσει. Ας φιλάμε χείλη που τα θέλουμε δικά μας, και όχι επειδή τα κλέψαμε από άλλη αγκαλιά.
Να δίνουμε το χρόνο μας στους ανθρώπους που μας νοιάζονται πραγματικά, και όχι σε εκείνους που θέλουν απλά να περνούν την ώρα τους μαζί μας. Να προσπαθούμε για το εμείς και όχι για το εγώ, γιατί κάποτε και αυτό θα μας αφήσει μόνους επιλέγοντας και εκείνο τη μοναξιά, και δυο μοναξιές συνάμα, γίνονται θάνατος.
Μη κλείνουμε λοιπόν τη πόρτα στη ζωή, κατηγορώντας τον εαυτό μας και τη μοίρα μας για ακόμη μια φορά. Ο κάθε άνθρωπος είναι η επιλογή του, ο κύκλος του και η απόφασή του. Η μοίρα είναι μια καραμέλα που τη πασάρουμε όταν δεν έχουμε τίποτα να πούμε, όταν στερεύουν τα λόγια μας σε μια ενδεχόμενη διένεξη με τον εαυτό μας ή με κάποιον που θέλει το καλό μας.
Ας ζήσει λοιπόν ο καθένας με την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του, και να ελπίζει σε ένα αύριο δικό του που θα έχει την υπογραφή του.
