Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν. Ποτέ.
Παίζουν. Ρόλους. Ρόλους που διάλεξαν για να εντυπωσιάσουν, όχι για να νιώσουν.
Δεν γελάνε, φωτογραφίζονται.
Δεν αγαπάνε, επιδεικνύουν.
Δεν πονάνε, καταπίνουν.
Δεν μιλάνε, ποστάρουν.
Το “φαίνεσθαι” είναι η θρησκεία τους.
Αν δεν τους δεις, δεν υπάρχουν.
Αν δεν τους ζηλέψεις, δεν αξίζουν.
Αν δεν τους χειροκροτήσεις, καταρρέουν.
Ολόκληρη η ύπαρξή τους, ένα story 15 δευτερολέπτων.
Μια επιμελημένη ευτυχία, μια φιλτραρισμένη επιτυχία, μια “τέλεια” ζωή που διαλύεται μόλις σβήσει η οθόνη.
Φοβούνται το αληθινό γιατί δεν το ελέγχουν.
Φοβούνται τη σιωπή γιατί δεν ξέρουν ποιοι είναι όταν δεν τους κοιτάει κανείς.
Και πάνω απ’ όλα, φοβούνται να τους ξεγυμνώσεις. Να τους δεις χωρίς ρόλο. Χωρίς ύφος. Χωρίς κοινό.
Αχ, αυτό το “φαίνεσθαι” που τους τρώει το “είναι” λίγο λίγο.
Τους κάνει σκιά του εαυτού τους.
Και το χειρότερο; Το διαλέγουν.
Γιατί το να είσαι θέλει δύναμη.
Αλλά το να φαίνεσαι… απλώς χρειάζεται καλό φως.
Και κάπου εκεί, μέσα στη βιτρίνα τους, σαπίζουν όλα όσα δεν τόλμησαν να νιώσουν.
