Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη τη βάλεις σε ράφι.
Δεν είναι νίκη, ούτε κατάκτηση. Δεν είναι το «κοίτα τι πέτυχα».
Δεν είναι κορνίζα να τη δείχνεις, ούτε έπαθλο να τη στήσεις δίπλα στον εγωισμό σου.
Μη τη βάλεις στο ράφι σαν κάτι που κέρδισες και πια δεν χρειάζεται φροντίδα.
Δεν είναι διακόσμηση. Δεν γεννήθηκε για να είναι ήσυχη.
Κι αν το τολμήσεις, θα στο αναποδογυρίσει το ράφι.
Με στιλ.
Ή και χωρίς.
Ανάλογα τη διάθεση, την ώρα και τη μουσική υπόκρουση.
Γιατί εκείνη είναι ζωντανή.
Κι ό,τι είναι ζωντανό δεν στέκεται σε γωνίες. Δεν σωπαίνει. Δεν κάθεται καλά.
Αν τη θέλεις, να τη βλέπεις να κινείται. Να μιλά. Να φωνάζει. Να γελάει δυνατά.
Να σε εκνευρίζει. Να σε ξυπνάει.
Αν τη βάλεις στο ράφι, δεν θα τη χάσεις.
Θα τη ξεχάσεις.
Κι όταν τη θυμηθείς, δεν θα είναι πια εκεί.
Γιατί εκείνη, αν δεν τη ζήσεις,
δεν περιμένει.
Σε ξεπερνά.
