Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αν χρειαστεί να καθίσω απέναντί σου και να απαριθμήσω τι έκανα για εσένα, έχουμε τελειώσει. Όχι τώρα. Πολύ νωρίτερα. Γιατί όσα είχαν αξία δεν τα έκανα για να τα θυμάσαι. Τα έκανα επειδή ήθελα. Δεν κράτησα αποδείξεις, δεν σημείωσα ημερομηνίες, δεν έβαλα αστερίσκους για μελλοντική χρήση. Δεν λειτουργώ έτσι. Όταν δίνω, δίνω. Κακή συνήθεια ίσως. Αλλά δική μου.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αναγκάζομαι να σου θυμίσω. Όταν πρέπει να εξηγήσω πόσες φορές έμεινα ενώ μπορούσα να φύγω, πόσα κατάλαβα χωρίς να μου τα εξηγήσεις, πόσα δεν είπα για να μη σε φέρω σε δύσκολη θέση. Πόσες φορές έκανα χώρο για σένα μέσα σε μέρες που δεν χωρούσα ούτε εγώ. Αν πρέπει να τα πω, δεν θέλω πια να τα πω. Γιατί σημαίνει ότι όσο εγώ τα ζούσα, εσύ απλώς τα συνήθιζες.
Και η συνήθεια είναι αχάριστο πράγμα. Παίρνει κάτι πολύτιμο και, επειδή το βρίσκει κάθε μέρα μπροστά της, αποφασίζει ότι είναι αυτονόητο. Δεν ήταν. Τίποτα δεν ήταν. Ούτε η παρουσία, ούτε η υπομονή, ούτε εκείνα τα «άσ’ το» που κόστιζαν περισσότερο απ’ όσο φαινόταν. Δεν σου τα χρεώνω τώρα. Μην ανησυχείς. Δεν θα σου έρθει λογαριασμός.
Απλώς κάποια στιγμή σταματάς να προσφέρεις εκεί όπου χρειάζεται να παρουσιάσεις απολογισμό για να αποδείξεις ότι πρόσφερες. Κι εκεί δεν υπάρχει πια θυμός. Υπάρχει εκείνο το πολύ ήσυχο, πολύ καθαρό «ως εδώ». Γιατί αν χρειάζεται να σου θυμίσω τι ήμουν για σένα, μάλλον δεν ήσουν ποτέ πραγματικά εκεί για να το δεις.
Και τώρα είναι αργά.
Πολύ αργά.
ΥΓ. Ισχύει για όλων των μορφών τις σχέσεις..
