Αγάπη είναι, το “εδώ” με όλους τους καιρούς! 

Γράφει η Ρόη Καμίνη

 

Σε αγάπησα σε εκείνη την εποχή την τρελή, μέσα στο ξενύχτι, το αλκόολ, τη διασκέδαση και την ξεγνοιασιά. 
Σε αγάπησα τις μέρες που έγινες ο πατέρας των παιδιών μου. 
Σε αγάπησα τις στιγμές που μέσα στην κούρασή μου, ήρθες και μου έτριψες τους ώμους. 
Σε επέλεξα, και συνέχισα να σε επιλέγω, ακόμα και τις στιγμές που ήθελα να σε σκοτώσω από τα νεύρα. 
Σε αγάπησα ακόμα και τις μέρες που θα ήθελα να είναι όλα αλλιώς στην ζωή μας. Ακόμα κι όταν πνιγόμουνα και άλλαζα και άλλαζες. 
Ακόμα και τις νύχτες που αποφάσισες να κοιμηθείς στον καναπέ γιατί το “μαζί” μας δεν το ήθελες. 
Σου ούρλιαξα, τσακωθήκαμε και ξαναγαπηθήκαμε. 
Και τώρα, στη δεύτερη νεότητά μας, ξέρω ότι είσαι ο άντρας της ζωής μου. 
Η επιλογή μου. 
Ο άντρας που μπορώ να αγαπήσω και να θυμώσω με την ίδια ένταση. 
Ο άντρας που έχω δει να γελάει και να κλαίει. 
Που έχω ακούσει την φάλτσα φωνή του να μου τραγουδά “πριγκιπέσσα μου..” και ο Καρράς να μοιάζει αηδόνι μπροστά του. Κι όμως, εγώ να προτιμώ εσένα. 

Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ τις επόμενες μέρες μας ότι θα είναι ευτυχισμένες. 
Μπορώ να σου εγγυηθώ ότι θα τις περάσουμε μαζί. 
Γιατί σε επέλεγα κάθε φορά κι όχι μόνο στις χαρές. 
Γιατί με επέλεγες κάθε φορά κι όχι μόνο στην ευτυχία. 

Αυτό άλλωστε δεν είναι η περίφημη “αγάπη”; 
Το “εδώ” με όλους τους καιρούς!