Γράφει η Γεώρα
Δεν ξέρω αν χάσαμε μια παρά λίγο ευτυχία μαζί. Ίσως και να μη θέλω να ξέρω. Γιατί αν η απάντηση σε αυτό είναι «ναι», τότε εμένα θα με αγκαλιάσει θλίψη. Και η θλίψη δεν μου αρέσει, είναι άσχημο συναίσθημα. Και εσένα δεν σε έχω έτσι στο μυαλό μου.
Αν πάλι η απάντηση είναι «όχι», τότε θα πρέπει να χαρώ που σε χάνω. Και εγώ δεν θέλω. Γιατί αν το κάνω αυτό, θα πρέπει να διαγράψω ό,τι έζησα, ό,τι ένιωσα, γιατί ήταν λάθος ή όδευε προς το λάθος. Και εγώ δεν σε είδα έτσι. Δεν μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις για να σε περιγράψω. Και αποφάσισα να σου γράψω ύστερα από καιρό. Μήπως και καταφέρω να με ξεμπλέξω.
Θεωρούσα λάθος που αφέθηκα. Που άφησα τον εαυτό μου έρμαιο των στιγμών και των συναισθημάτων. Και είχα αφήσει κάπου γραμμένη τη φράση: «Να μην αφήνεσαι, πονάει στο τέλος!»
Τώρα δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό. Κοιτάζω την απάντηση του «όχι» ή καλύτερα του «ναι μεν, αλλά»! Γιατί δεν συγκρίνεται το συναίσθημα της στιγμής εκείνης που αφέθηκες κι εσύ σε εμένα. Δεν συγκρίνονται και δεν παζαρεύονται στιγμές που ξέρουν μόνο δύο!
Και αν η ευτυχία δεν φέρει τελικά το όνομά σου, άγγιξα νωχελικά και έκλεισα για μια μοναδική στιγμή το συναίσθημα της ευτυχίας μαζί σου και δεν το αλλάζω με κανένα «για πάντα».
Τώρα που εσύ δεν είσαι εδώ, μπορώ να βγω και να σεργιανίσω ελεύθερα στα σοκάκια του μυαλού μου και να κοιτάζω κάθε λεπτομέρεια των στιγμών. Να τις επαναλαμβάνω χωρίς να μου χρεώνω πως ήταν λάθος. Τώρα που βρήκα το θάρρος να αναμετρηθώ με εμένα και να δεχτώ πως οι άμυνες κάποιες φορές είναι για να πέφτουν, αν η επιλογή του να αφεθείς έχει παρθεί από καρδιά και μυαλό, τώρα μπορώ να χαμογελάω και να μην προσπαθώ να διαγράψω τις στιγμές.
Τώρα, αν χάσαμε μια παρά λίγο ευτυχία μαζί, δεν το ξέρω, ίσως στο μέλλον το μάθουμε. Μέχρι τότε, να ξέρεις πως πλέον αγκάλιασα εκείνες τις στιγμές, γιατί ήσουν το τρανταχτό «ναι» του «εγώ μου» προς εσένα, για εσένα!
