Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ήταν θηλιά στο λαιμό. Οι συζητήσεις για το αύριο για οικογένεια, για ένα ολόκληρο λες και ήμασταν μισό με φτάσαμε ως εδώ.
Κάποτε ναι, ο έρωτας και η καύλα έπαιρναν τη σκυτάλη. Μέχρι τη μέρα που το να γίνουν όλα γρήγορα και το να πάμε παρακάτω έμοιαζε σιγά-σιγά φυλακή. Χωρίς να με ρωτήσεις με έχρισες “γυναίκα σου” και έπρεπε εγώ κάπου να ανήκω.
Όμως λυπάμαι, γιατί δεν γεννήθηκα για να ανήκω πουθενά. Νόμιζες πως μία αγκαλιά όλα θα έφτιαχναν μα εσύ με έσφιγγες ακόμα πιο σφιχτά.
Το άγγιγμα σου έγινε αφόρητο και η μυρωδιά σου δεν ξυπνούσε πια τις αισθήσεις μου. Το όνειρό μου για μία αγάπη τρελή πήγε στο βρόντο. Θυμάμαι ότι στο τελευταίο μας φαγητό μου είπες ότι μου έχεις δήθεν εμπιστοσύνη και πως νιώθεις πως θα είμαστε για πάντα μαζί.
Σε έπιασα στον ύπνο, πήρα την τσάντα μου και όπου φύγει.
Απελευθέρωση λέγεται και ήταν μία φυγή που την περίμενα πώς και πώς.
Ώρα να ζήσω το απόλυτο χωρίς εσένα, γιατί είμαι ένα ολόκληρο.
Γιατί δεν ανήκω πουθενά και ας θέλω την αγκαλιά σου. Γιατί ένας γάμος δεν ορίζει ούτε το μαζί ούτε το για πάντα.
Γιατί ο καθένας πρέπει να ζήσει όπως αγάπα χωρίς πιέσεις και σκοτούρες, ελεύθερος να επιλέξει, να αποφασίσει και όχι να ζήσει σε ένα χρυσό κλουβί για το χατίρι κάποιου άλλου.
