Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά
Ίχνη πάνω στο χιόνι. Ένα μονοπάτι χαράζεται, πορεία ορίζει για τα βήματά μου. Ξέρεις πώς βαδίζει ο τυφλός; Με τα μάτια της ψυχής! Βάζω το κάθε μου βήμα πάνω σε κάθε βήμα δικό σου κι ακολουθώ.
Τίποτα δεν σκέφτομαι, τίποτα δεν νιώθω. Μόνο βαδίζω, καθώς μιαν αόρατη κλωστή έχει δέσει τη σκέψη και το νου μου ολόκληρο και με τραβάει, με τραβάει. Κι εγώ μόνο προχωράω και πάω. Πάω στο οπουδήποτε με πάει, σαν μαριονέτα που τα νήματά της τα κινούν χέρια ξένα.
Δε νιώθω φόβο, δε νιώθω παγωνιά. Μόνο μιαν απίστευτη, απέραντη ζεστασιά νιώθω να με περιτριγυρίζει, όσο πιο πολύ κοντά σου έρχομαι. Μια αύρα μορφής αγγελικής με τυλίγει, το δέρμα μου αγγίζει και με ξυπνά.
Τη φωτιά κοιτώ που τρεμοπαίζει στο βάθος των σκοταδιών. Μέσα της θα πέσω, τις φλόγες της να αγγίξω, μαζί τους να χορέψω στις πίστες των χαμένων παραδείσων. Δεν με τρομάζουν οι πληγές, έχω πάνω μου πολλές. Μήτε τα εγκαύματα φοβάμαι! Είναι γεμάτη η σάρκα της ψυχής μου από σημάδια. Πόνεσε τόσο, που πόνο πια δε νιώθει!
Ίχνη πάνω στο χιόνι. Και γυρω τους σκόρπια, τσαλακωμένα τα φτερά σου. Πάνω στην ολόλευκη ψυχή σου, μάτωσε ο πόθος σου να ζήσεις κι έγιναν οι λαχτάρες σου κόκκινες κηλίδες.
Σ’ ακολουθώ. Μα, σέρνω πίσω μου σκιές, που τα πάντα καταπίνουν στο πέρασμά τους. Σε αναζητώ. Μα, όχι για να σου φέρω τα σκοτάδια μου. Μόνο για να σου δώσω πίσω όσα από τα φτερά σου μπόρεσα να μαζέψω! Το φως μέσα στα μάτια σου να βρω, μια στάλα του να κλέψω. Έτσι, για να φωτίσω λίγο τις γωνιές του εαυτού μου!
