Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Άκου μικρή μου…
Εγώ συλλήφθηκα μια μέρα του χειμώνα,
εγώ στριμώχτηκα σε μήτρα φτωχική.
Θήλασα γάλα που είχε γεύση από αλάτι,
χόρτασα φόβους και με ζέσταναν καημοί.
Φάλτσα στιχάκια με νανούριζαν έμενα
κι η κουδουνίστρα μου είχε κάτι από απειλή.
Εγώ μπουσούλησα ανάμεσα σε πρέπει.
Τα πρώτα λόγια μου τα σκεπάσαν φωνές.
Το πρώτο βήμα μου δεν ήταν σταθερό
και οι πρώτες βόλτες μου είχαν ανηφοριές.
Εμένα οι “φίλοι” μου με παίξανε στις λάσπες
μα δεν μου λάσπωσαν ούτε λίγο την ψυχή
και το κρυφτούλι τους το παίξανε με πάθος
μα δεν τους έψαξα, τους άφησα εκεί.
Έμενα η μπάλα μου κυλούσε σε αλάνες
και την σεβόντουσαν όλοι στην γειτονιά
και στο ποδήλατο ανέβηκα παιδάκι,
μα όταν κατέβηκα μιλούσα αντρικά.
Εγώ τα λόγια μου τα έντυσα με πράξεις
και τις αλήθειες μου τις είπα φωναχτά,
με μετρητά ξεχρέωσα τα χρέη
και ας μου πουλήσαν την αγάπη ακριβά.
Εγώ μεγάλωσα και ξέχασα να αλλάξω,
κάποιοι γελάσανε και με είπανε μικρό,
μα δεν τους κάκιωσα, δεν ζήτησα τον λόγο,
εγώ πιστεύω στον δικό μου τον Θεό.
Εμένα το άδικο μου κάθισε στον σβέρκο
κι έκανα όνειρα που είχανε κριτή.
Έμενα οι μάχες μου δοθήκανε γενναίες
και ας τις προδώσανε από μέσα οι εχθροί.
Εγώ τον έρωτα τον έμαθα στον δρόμο
και την αγάπη, μου την μάθανε οι παλιοί!
Κι έρχεσαι τώρα εσύ σε εμένα να μιλήσεις;
Τι να μου πεις και εσύ για τη ζωή…
