Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Εγώ που λες φίλε με τον έρωτα τελείωσα.
Καθάρισα τους λογαριασμούς μου.
Ό,τι είχα να του το δώσω, του το έδωσα μια κι έξω, και τώρα άδειασα και δεν έχει άλλο να πάρει από μέσα μου.
Του χάρισα απλόχερα τα πάντα, μα κι εκείνος ήταν γεναιόδωρος μαζί μου.
Μόνο που να, τα δώσαμε όλα γρήγορα κι απόλυτα.
Με μιαν ανάσα το παίξαμε αυτό το παιχνίδι.
Σε μιαν ανάσα το χάσαμε αυτό το παιχνίδι.
Και τώρα δεν έχει άλλο.
Τώρα τον κλείσαμε το λογαριασμό μας και στο ταμείο, το μόνο που είχα να αφήσω, ήταν ένα σημείωμα.
“Εγώ που λες, δεν σε αγάπησα από την αρχή, σε ερωτεύτηκα όμως από την πρώτη στιγμή. Δεν σε νοιάστηκα από την αρχή, σε πόθησα όμως από την πρώτη ματιά που έριξες πάνω μου. Δεν σε συμπόνεσα, δεν σε πόνεσα, δεν σε αγάπησα από την αρχή! Σε θαύμασα, σε ζήλεψα, ένιωσα πόθο και πάθος και χάθηκα σ’αυτό που λέγεται έρωτας.
Όμως συνέχισα να αναπνέω τις δικές μου τις ανάσες. Συνέχισα να είμαι εγώ.
Μέχρι εκείνο το ξημέρωμα που σου ειπα.. σε ερωτεύομαι κάθε μέρα, πιο πολύ.
Και κάπου εκεί, εγώ να ξέρεις άρχισα και να σε αγαπώ. Και να σε νοιάζομαι. Και να σε πονάω.
Ώσπου μια μέρα, έπαψαν οι ανάσες μου να είναι δικές μου. Τώρα πια, ανέπνεα τις ανάσες σου. Η καρδιά μου χτύπαγε στο δικό σου ρυθμό.
Κι όχι, μην φοβάσαι, δεν θα πάψει να χτυπά η καρδιά μου τώρα που με άδειασες. Ίσα ίσα, πέτρωσε και δεν νιώθει άλλο.
Βλέπεις τώρα πια, θα είναι μόνο δική μου η ανάσα μου. Μόνο δική μου η καρδιά μου. Μόνο δικές μου και οι μνήμες.
Δεν πειράζει που με άδειασες αγάπη μου, μα να.. είναι που δεν είχα κρατήσει καβάτζα αισθήματα..
Μα να ξέρεις, το άξιζες.”
