lovenmore

Γράφει η Φανή Θεοδώρου Κάποτε ήμουν το χάδι που απάλυνε τις σκιές. Το άγγιγμα που δεν ήθελε πολλά, μόνο να δώσει. Μια κίνηση γεμάτη φροντίδα, τρυφερότητα, ζωή. Το ήξερα. Το…

Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου Κορίτσια, αρκετά. Το παρακάναμε. Τον κλάψαμε, τον ξανακλάψαμε, και όταν τελειώσαμε με το κλάμα, πιάσαμε τις κατηγορίες. Τις αναλύσεις, τα «γιατί» και τα «αν». Ποιος έφταιγε,…

Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου Με ρωτούσες, και η φωνή σου είχε εκείνη τη γλύκα που σπάει κόκαλα. Ήξερες την απάντηση, αλλά ήθελες να παίξεις μαζί μου. Κάθε σου ερώτηση ήταν…

Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος Δεν γυρνούν επειδή τους λείπεις. Δεν γυρνούν επειδή ξαφνικά θυμήθηκαν ποιος ήσουν για εκείνους. Γυρνούν όταν καταλάβουν πως, όσο κι αν προσπάθησαν, κανείς άλλος δεν μπόρεσε…

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου Η πιο σκληρή αλήθεια δεν έρχεται με φωνές. Δεν έχει δραματικούς αποχαιρετισμούς, ούτε λέξεις που σπάνε την καρδιά. Έρχεται με σιωπή. Μια σιωπή βαριά, που γεμίζει…

Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Ακόμα κι αν χαθούμε, ακόμα κι αν οι δρόμοι μας σβήσουν μέσα στην ομίχλη του χρόνου, θα υπάρχει πάντα κάτι που θα μας τραβάει πίσω. Μια…

Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου Η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι υπόσχεση ότι όλα θα φτιάξουν, ούτε εγγύηση πως ο δρόμος θα είναι πιο εύκολος. Είναι επιλογή. Μια επιλογή…