Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ήταν όλα λάθος; Οι δρόμοι που πήραμε, οι λέξεις που ειπώθηκαν, τα χέρια που κρατήσαμε; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μένουμε να αναρωτιόμαστε, να ψάχνουμε νόημα στα κομμάτια που άφησαν πίσω τους οι στιγμές. Λες και οι επιλογές μας ήταν γραμμένες να μας προδώσουν από την αρχή.
Φεύγουμε ο ένας από τον άλλον, αφήνοντας πίσω μισές αλήθειες. Ποτέ ολόκληρες, ποτέ αρκετές για να πει κανείς ότι πραγματικά γνώρισε τον άλλον. Ίσως γιατί φοβηθήκαμε να εκτεθούμε. Ίσως γιατί κανείς δεν μας έμαθε πώς να μείνουμε και να κοιτάξουμε βαθιά. Και έτσι, χάσαμε την ευκαιρία.
Λένε πως όλα γίνονται για έναν λόγο. Μια μοίρα, μια τάξη του κόσμου που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε. Ή ίσως μια τιμωρία για όλα εκείνα που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση θα μείνει πάντα αναπάντητη. Το «γιατί» μας θα αιωρείται, χωρίς ποτέ να βρίσκει λύση.
Κι όμως, τα βράδια… Εκείνες τις ώρες που η γη μυρίζει αλλιώς, κάτι αλλάζει. Ο κόσμος μοιάζει να γαληνεύει, έστω και για λίγο. Εκεί, ανάμεσα στη σιωπή και στην τελευταία σκέψη, όλα είναι ξεκάθαρα. Σαν να μας ψιθυρίζει πως, παρ’ όλα τα λάθη, κάτι υπάρχει ακόμα.
Κι ας ήταν όλα λάθος.. Ίσως δεν έχει σημασία. Ίσως η ομορφιά της ζωής να κρύβεται στα ίδια τα λάθη μας. Στις σιωπές, στις μισοτελειωμένες ιστορίες, στις διαδρομές που δεν μας οδήγησαν πουθενά. Γιατί αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι το τέλειο. Είναι το αληθινό. Είναι οι στιγμές που, ακόμα κι αν μας πλήγωσαν, μας έκαναν να ζήσουμε. Κι αυτή η αλήθεια, ακόμα κι αν πονάει, είναι το μόνο που μας ανήκει πραγματικά.
