Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη στιγμή. Τα μάτια σου καρφωμένα στα δικά μου, τα λόγια σου να αιωρούνται στον αέρα, βαριά σαν να μην μπορούσα να τα σηκώσω. «Όταν αγαπάς μένεις», μου είπες, με μια φωνή που έμοιαζε να τρέμει. Μια αλήθεια που την έριξες σαν μαχαίρι ανάμεσα σε εμάς, και μετά έκανες πίσω.
Μα, αν το πιστεύεις αυτό, τότε γιατί μ’ άφησες να φύγω; Γιατί δεν πάλεψες για όσα λέγαμε ότι ήταν σημαντικά; Γιατί δεν ύψωσες το ανάστημά σου όταν έβλεπες ότι όλα κατέρρεαν;
Ξέρεις, δεν ήταν η απουσία σου που με πόνεσε περισσότερο. Ήταν τα λόγια σου. Λόγια που έμοιαζαν με υπόσχεση, αλλά που δεν είχαν καμία πράξη να τα στηρίξει. Μου πέταξες την ευθύνη, σαν να έπρεπε εγώ να αποδείξω κάτι. Σαν να έπρεπε εγώ να μείνω, να προσπαθήσω, να δώσω τα πάντα, ενώ εσύ στεκόσουν ακίνητη, περιμένοντας να δεις τι θα γίνει.
Αλλά η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια. Δεν είναι μόνο φράσεις που λέγονται για να γεμίσουν τις σιωπές. Είναι πράξεις, είναι μάχες, είναι στιγμές που διαλέγεις τον άλλον ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να σε τραβάνε μακριά.
«Όταν αγαπάς μένεις», είπες. Κι όμως, έφυγες. Ή ίσως, το σωστό είναι να πω πως με άφησες να φύγω. Δεν ήξερες πώς να με κρατήσεις, κι εγώ κουράστηκα να προσπαθώ μόνος μου.
Και τώρα; Τώρα αναρωτιέμαι αν το πίστευες πραγματικά. Αν αγαπούσες, γιατί δεν έμεινες; Και αν δεν αγαπούσες, γιατί το είπες; Μάλλον, δεν έχει πια σημασία. Γιατί εγώ έφυγα, κι εσύ έμεινες εκεί. Όχι από αγάπη, αλλά από φόβο να δεις την αλήθεια.
