Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Oh captain, my captain, you will be missed..
Τι μπορεί να συνδέει μια χούφτα παιδιά απο την Γιούτα, από την Νέα Υόρκη, τη Βοστώνη, με μια χούφτα παιδιά από την Τυνησία, κι άλλα τόσα από τη Φλώρινα και το Βόλο και τις Φιλιππίνες και την Ιταλία και τη Γαλλία, και το Μπαχρέιν, την Αίγυπτο και την Αγγλία, με τον Robin Williams, τον κύκλο τον χαμένων ποιητών και το TikTok;
Μα φυσικά η ανάγκη για έκφραση, η ανάγκη να πεις ευχαριστώ και σ’αγαπώ, μακριά από την τοξικότητα. Μακριά από το δηλητήριο. Η ανάγκη για ομορφιά και τέχνη, θα σώσει στο τέλος κι αυτή την παρτίδα.
Χθες ήρθαν τα (έφηβα πια..) παιδιά μου και με ρώτησαν τι είναι το Oh captain, my captain, you will be missed, κι η αλήθεια είναι πως για μια στιγμή πάγωσα. Πού ξέρει το 14χρονο τον Κύκλο των Χαμένων ποιητών; Πού και πώς έμαθε το 14χρονο μια φράση που στιγμάτισε τη δική μου γενιά, των 40+ σήμερα;
Η εξήγηση, ήρθε από το TikTok, και τα viral βιντεάκια διάφορων πιτσιρικάδων ανά την υφήλιο που ευχαριστούν τον αγαπημένο τους καθηγητή, την αγαπημένη τους καθηγήτρια, αναπαριστώντας το στιγμιότυπο πάνω στο θρανίο.
Και τώρα τι τους λες; Τι να καταλάβουν; είναι η πρώτη σκέψη με την πραγματικότητα να απαντά σαν ισχυρότατο χαστούκι!
Αχ ρε έρμη μάνα.. αυτά να καταλάβουν; Αυτά, όλα αυτά, τα δικά μου, τα δικά σου, τα παρακάτω, είτε φοράνε τζιν, είτε φόρμες, είτε μαντήλες, είτε έχουν τατουάζ και πιρσινγκ, είτε όχι, παραδίδουν κάθε μέρα μαθήματα μόνο που ο εγωισμός μας, αρνείται να το αποδεχτεί.
Τα κράζουμε για το χρόνο που ξοδεύουν στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όταν εμείς τους δώσαμε το πρώτο κινητό στα χέρια, για να φάμε ήσυχοι ένα κυριακάτικο μεσημέρι, κάπου σε μια ταβέρνα.
Τα μαλώνουμε για αυτή την αηδία, το TikTok, αλλά δεν μπήκαμε στον κόπο να το καταλάβουμε. Να καταλάβουμε την ανάγκη τους, να ακούσουμε τι είχαν να πουν. Ακόμα και από αυτή την trap, κάποιο μάθημα πρέπει να πάρουμε και να καταλάβουμε πώς μας βλέπουν και πώς βλέπουν την κοινωνία μας.
Και τώρα, έλα να μιλήσουμε για ποίηση και τέχνη, έλα να μιλήσουμε για διδασκαλία και γνώση. Έλα να βάλουμε κάτω σωστά και λάθη και να μην χάσουμε την ευκαιρία να κάνουμε δυο βήματα μπροστά για να τα συναντήσουμε τα πιτσιρίκια.
Ναι αγαπημένε μου 40άρη. Εμείς θα πρέπει να κάνουμε τα βήματα προς εκείνα. Εμείς θα πρέπει να μαζέψουμε το τεντωμένο μας δάχτυλο και να κάτσουμε πλάι τους με λίγη αλήθεια παραπάνω και πολλή υποκρισία λιγότερη και να τα νιώσουμε.
Γιατί εκείνα, ακόμα και τα πιο σκληρά, ακόμα και τα πιο ατίθασα, έχουν το δικό τους τρόπο να πουν “ευχαριστώ”, να ξεχωρίσουν εκείνον τον ένα που τους έκανε να αγαπήσουν τη γνώση, και τολμούν να πουν ευχαριστώ με ποίηση!
Κι αν η τοξικότητα βρίσκει χώρο στη ζωή τους, είναι γιατί εσύ κι εγώ, δεν καταλαβαίνουμε κάτι. Αν η βία ξημερώνει κάθε μέρα σε έφηβες ψυχές είναι γιατί εσύ κι εγώ δεν προσέξαμε κάτι όταν προγραμματίσαμε τον αυτόματο πιλότο που τα βάλαμε να μεγαλώσουν, ερήμην μας..
Ήμασταν αλήθεια μια τόσο τέλεια, τόσο άψογη γενιά ή μήπως απλά, δεν υπήρχαν social media για να μας καταγράψουν; Κι αν υπήρχαν; Για πόση αθωότητα θα μιλάγαμε; Για πόση τελειότητα;
Να σου πω τι θα κάνω απόψε λοιπόν με τα παιδιά μου;
Θα βάλω να δούμε τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, και θα μιλήσουμε στη γλώσσα τους.. θα τους αφήσω να ρωτήσουν και θα τους απαντήσω με αλήθεια και χωρίς εγωισμό.
Για σκέψου.. σήμερα, απ’ άκρη σ’άκρη αυτού του απέραντου κόσμου, κάποιοι να μιλούν την ίδια διάλεκτο της ευγνωμοσύνης, κι ας είναι η γλώσσα τους τα ελληνικά, τα αγγλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά, τα αραβικά ή τα τούρκικα.
Για σκέψου.. κάποιοι καθηγητές απ’ άκρη σ’άκρη αυτού του κόσμου, διδάσκουν τα παιδιά μας, τα επηρεάζουν, τα αγγίζουν, αλληλεπιδρούν όχι με τα μυαλά τους, αλλά με τις ψυχές τους.
Δεν τους διδάσκουν μόνο άλγεβρα και χημεία και φυσικά και αρχαία και γλώσσα.. τους διδάσκουν ποίηση και ευγνωμοσύνη και αγάπη και τους γενούν την ελπίδα!
Στην ίδια διάλεκτο, λένε πως υπάρχει ακόμα ελπίδα.. #ohcaptainmycaptain
YΓ. Κι εσείς.. όπου κι αν βρίσκεστε, βαθιά υπόκλιση και σε εσάς, και τον καθηγητή σας!
